Διδασκαλία συντακτικού

Αυτό είναι το πλαστικό σωληνάριο που περιέχει το μελάνι. Αν αφαιρούσατε αυτό το σωληνάριο από το στυλό, τι θα συνέβαινε;
Οι μαθητές μου με κοιτάνε σαν να μην μπορούν να πιστέψουν ότι τους κάνω μια τόσο κουτή ερώτηση. Άνθρωπέ μου, δεν θα μπορούσες να γράψεις.
Ωραία. Τώρα, τι είναι αυτό που κρατάω στο χέρι μου;
Και πάλι το βλέμμα της καρτερίας. Ένα ελατήριο, άνθρωπε.
Και τι θα συνέβαινε αν αφαιρούσαμε το ελατήριο;
Αν προσπαθήσεις να σπρώξεις προς τα έξω το σωληνάριο δεν θα γράψει, γιατί δεν θα υπάρχει ελατήριο για να το σπρώξει και να κρατήσει τη μυτούλα του έξω, εκεί που γίνεται όλη η δουλειά, κι ύστερα μπλέκεις σε μεγάλες φασαρίες, γιατί δεν μπορείς να γράψεις την εργασία σου κι ο δάσκαλος θα νομίσει πως είσαι τρελός για δέσιμο αν έρθεις στο σχολείο κι αρχίσεις να του λες για ελατήρια που λείπουν ή για σωληνάρια ή κι εγώ δεν ξέρω για τι άλλο.
Δείτε τώρα τι γράφω στον πίνακα. “Το ελατήριο κάνει το στυλό να λειτουργεί’. Ποιο είναι το υπολείμενο της πρότασης; Μ’ άλλα λόγια, για ποιο πράγμα μιλάμε σ’ αυτή την πρόταση;
Για το στυλό.
Όχι, όχι, όχι. Υπάρχει εδώ μια λέξη που φανερώνει ενέργεια. Ονομάζεται ρήμα. Ποια είναι αυτή η λέξη;
Α, ναι. Το ελατήριο.
Όχι, όχι, όχι. Το ελατήριο είναι πράγμα.
Καλά, καλά. Το ελατήριο είναι πράγμα. Μάγκα μου. Αυτό εδώ είναι ποίηση.
Λοιπόν, τι κάνει το ελατήριο;
Κάνει το στυλό να λειτουργεί.
Ωραία. Το ελατήριο επιτελεί αυτή την ενέργεια. Μιλάμε για το ελατήριο, σωστά;
Δείχνουν να μην έχουν πειστεί.
Υποθέστε ότι λέγαμε, Το στυλό κάνει το ελατήριο να λειτουργεί. Θα ήταν σωστό αυτό;
Όχι. Το ελατήριο κάνει το στυλό να λειτουργεί. Ο καθένας το καταλαβαίνει αυτό.
Οπότε, ποια είνα η λέξη που μας φανερώνει την ενέργεια;
Κάνει.
Σωστά. Και ποια λέξη χρησιμοποιεί τη λέξη που φανερώνει την ενέργεια;
Το ελατήριο.
Μπορείτε λοιπόν να δείτε πως ένα στυλό είναι σαν μια πρόταση. Χρειάζεται κάτι για να το κάνει να λειτουργήσει. Χρειάζεται μια ενέργεια, ένα ρήμα. Το καταλαβαίνετε αυτό;
Είπαν ότι το καταλάβαιναν. Ο πρόεδρος, που κρατούσε σημειώσεις καθισμένος στο πίσω μέρος της αίθουσας, φάνηκε προβληματισμένος. Στη συζήτηση που είχαμε μετά το μάθημα είπε ότι αυτός μπορούσε να καταλάβει τη σύνδεση που είχα κάνει ανάμεσα στη διάρθρωση του στυλογράφου και στη δομή της πρότασης. Δεν ήταν σίγουρος κατά πόσον είχα κατορθώσει να την περάσω στους μαθητές, πάντως ήταν ευρηματική και καινοτόμος.

ΦΡΑΝΚ ΜΑΚ ΚΟΡΤ “Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ – ΜΙΑ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ”
Μετάφραση: Ν. ΚΑΛΑΪΤΖΗΣ Εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Δεύτερος δάσκαλος στην τάξη;

Εν τω μεταξύ, μια δεύτερη σειρά μελετών από αμερικανικά πανεπιστήμια υποδεικνύει τη χρησιμότητα της ύπαρξης ενός δεύτερου δασκάλου σε ρόλο οιωνεί «προπονητή» (coach) δίπλα στον κανονικό δάσκαλο. Ενας «προπονητής» είναι επιφορτισμένος με το καθήκον να ελέγχει τον δάσκαλο στις κινήσεις του, αλλά και να συνεργάζεται μαζί του ή με τους μαθητές, όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο. Οι μελέτες καταδεικνύουν πως ένας «προπονητής» μέσα στη σχολική αίθουσα ανεβάζει κατακόρυφα το επίπεδο της μάθησης, συμβάλλει με τη φαντασία του στη δημιουργία νέων παιχνιδιών και είναι ικανός να σκαρφιστεί ακόμη πιο εφευρετικούς τρόπους εκμάθησης.

«Πολλοί παιδίατροι και εκπαιδευτικοί πλέον συμφωνούν πως η χρήση ενός δεύτερου δασκάλουσε ρόλο “προπονητή” όχι μόνο βελτιώνει το επίπεδο διδασκαλίας του πρώτου δασκάλου, αλλά επίσης βοηθά να παιδιά να απορροφήσουν πράγματα ευκολότερα» τονίζει η Μίστι Σέιλορς από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Σαν Αντόνιο, ενώ η συνάδελφός της, από το Πανεπιστήμιο του Ντένβερ, Νάνσι Σάνκλιν, προσθέτει πως «σε λίγα χρόνια από τώρα ο δεύτερος δάσκαλος θα γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, κυρίως στις τάξεις του νηπιαγωγείου και του δημοτικού».

ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=354660&dt=16/09/2010

Posted in Χωρίς κατηγορία | Γράψτε ένα σχόλιο

Σκασιαρχείο

Λίγα πράγματα υπάρχουν στη ζωή που είναι τόσο ευχάριστα όσο το σκασιαρχείο. Το να σηκώνεσαι νωρίς το πρωί, με το φρικτό φορτίο του σχολείου να κρέμεται πάνω από το κεφάλι σου και να ξεκινάς γι’ αυτό, γνωρίζοντας ότι θα φας στη μάπα πέντε ώρες βλακώδους κι οδυνηρού κενού που σου νεκρώνει την ψυχή, κι έπειτα ν’ αποφασίζεις ξαφνικά μαζί μ’ ένα φίλο ότι δεν πρόκειται να πάτε κι ότι αντίθετα θα πάτε ν’ αγοράσετε εισιτήρια για τον αγώνα των Ντότζερς ή ότι θα πάτε στη Νέα Υόρκη για πρωινό στο Ότοματ και μετά θα πάτε στο Πάραμαουντ για ν’ ακούσετε την ορχήστρα του Τσάρλι Μπάρνετ και να δείτε την καινούρια ταινία του Τζον Γουέιν. Θέλω να πω ότι είναι σαν να παίρνεις χάρη από την ηλεκτρική καρέκλα.

από το βιβλίο του ERIC LAX «ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΛΕΝ – Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΑΣ ΙΔΙΟΦΥΙΑΣ»
μετάφραση ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΛΑΤΗΣ – Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗΣ

Posted in Χωρίς κατηγορία | 2 σχόλια

Γνωρίζοντας τη ζωφόρο του Παρθενώνα

Γνωρίστε τη ζωφόρο του Παρθενώνα στην ιστοσελίδα: http://www.parthenonfrieze.gr/#/home

Posted in Χωρίς κατηγορία | Γράψτε ένα σχόλιο

Το τέλος της αθωότητας

Αποσπάσματα από διάλεξη που έδωσε η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ στις 24/3/2007 στον κινηματογράφο Ολύμπιον, στα πλαίσια του 9ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με θέμα την Κλονισμένη Αθωότητα:

«Αθωότητα σημαίνει εμπιστοσύνη στον άλλο, όποιος και αν είναι αυτός, αλλά και εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Η αθωότητα κλονίζεται από την κατάχρηση εμπιστοσύνης. Το παιδί σήμερα δεν έχει εμπιστοσύνη σε αυτούς που ασκούν πάνω του εξουσία και αυτοί είναι οι γονείς, οι δάσκαλοι ακόμα και οι ιερείς. Και αυτά τα σημάδια του κλονισμού μένουν ανεξίτηλα πάνω του, όπως ένα λάστιχο που το τραβάς και δεν επανέρχεται στην προηγούμενη κατάστασή του».
(…)
«Στις πόλεις κατοικεί σήμερα ο μισός και πλέον πληθυσμός του πλανήτη. Το κλίμα που κυριαρχεί πλέον στις μεγαλουπόλεις είναι κυρίως αυτό της ανασφάλειας και της καχυποψίας. Πλέον η πόλη έχει καταντήσει ένα άντρο κινδύνων. Εκεί γνωρίζει άνθιση η φτώχεια και η μιζέρια με αποτέλεσμα να έχουμε έναν νεοφανή όρο: τον τέταρτο κόσμο στον οποίο περιλαμβάνονται οι φτωχοί και μίζεροι των ανεπτυγμένων κοινωνιών», επεσήμανε η κ. Αρβελέρ. Και πρόσθεσε: «Χάνουμε την ταυτότητα της καθημερινότητάς μας και όχι την εθνική μας ταυτότητα. Αλλάζει δηλαδή αυτό που τρώμε, αυτό που φοράμε και η διασκέδασή μας» .
(…)
«Η διαβίωση των παιδιών με παρέες μηχανές, στο σπίτι μιας μονοπυρηνικής οικογένειας χωρίς γιαγιά και παππού δημιουργεί τα λεγόμενα key children δηλαδή τα παιδιά που έχουν κρεμασμένα στο λαιμό ένα κλειδί ώστε να μπορέσουν να βρουν αλλού τη νέα τους γιαγιά, όπως π.χ. στην τηλεόραση», είπε η κ. Αρβελέρ και ανέφερε ακόμη ένα φαινόμενο εξατομίκευσης, το γεμάτο ψυγείο που ανοίγει το παιδί για να βρει ότι θέλει και το οποίο έχει αντικαταστήσει πλέον το οικογενειακό τραπέζι.
«Ολα αυτά τα φαινόμενα οδηγούν σε συγκρούσεις μέσα στο ίδιο το σπίτι της οικογένειας και αυτές αφορούν κυρίως σε συγκρούσεις γενεών και συγκρούσεις μεταξύ αδελφών. Η νέα αυτή κατάσταση αποπροσανατολίζει τα παιδιά από την οικογένεια με αποτέλεσμα τα παιδιά να έχουν τεράστιες δυσκολίες στο σχολείο. Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι τα παιδιά αποδίδουν καλύτερα όταν ασχολούνται μαζί τους οι γονείς και δεν αλλάζουν συνεχώς φροντιστές. Το 17% των παιδιών των παρισινών προαστίων θεωρούνται αναλφάβητα με την έννοια ότι δεν γνωρίζουν σε μια πρόταση ποιο είναι το ρήμα, το αντικείμενο και το υποκείμενο. Επομένως δεν μπορούν να ενταχθούν στην κοινωνία , στρέφονται στη βία και αυτό είναι το τέλος της αθωότητας. Η βία είναι η δύναμη των αδυνάτων», τόνισε η κ. Αρβελέρ.
Στη συνέχεια μίλησε για ένα νέο είδος αναλφαβητισμού που τα επηρεάζει άμεσα τα παιδιά. «Πρέπει να μιλάμε στα παιδιά με σωστό λόγο, μητρική γλώσσα. Δεν μιλάμε σήμερα στα παιδιά με αποτέλεσμα αυτά να καταφεύγουν πολλές φορές στην εικονική πραγματικότητα. Εκεί το παιδί γίνεται ενήλικας και ο ενήλικας, παιδί με όλα τα αρνητικά συνεπαγόμενα. Υπάρχει μια εικονοκρατία χωρίς κανείς να ξέρει τη γραμματική και το συντακτικό των εικόνων. Πέφτουν αμέτρητες εικόνες στο σπίτι χωρίς να μπορούν τα παιδιά να τις διαβάσουν» είπε η κ. Αρβελέρ.

περισσότερα για τη διάλεξη της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ στο:
http://www.filmfestival.gr/docfestival/2007/index.php?page=newsdetails&ln=gr&box=news&id=159

Posted in Χωρίς κατηγορία | Γράψτε ένα σχόλιο

Τα λάθη είναι το καλύτερο σχολείο!

Τα σφάλματα διδάσκουν περισσότερα, διακηρύσσει με το «Φεστιβάλ των Λαθών» φημισμένο παρισινό πανεπιστήμιο

ΠΑΡΙΣΙ Τα λάθη όχι μόνο μας μαθαίνουν περισσότερα από τα «σωστά» αλλά ενδέχεται κάποια στιγμή στο μέλλον να μας μεταμορφώσουν σε… ιδιοφυΐες! Κάπως έτσι σκέφτονται οι γάλλοι διοργανωτές του σεμιναρίου «Detrompez-Vous» ή, όπως αποκαλείται πιο λαϊκά, του «Φεστιβάλ των Λαθών», το οποίο ξεκίνησε προχθές στο φημισμένο παρισινό πανεπιστήμιο Εcole Νormale Superieure. Το φεστιβάλ απευθύνεται σε μαθητές, αλλά το μήνυμά του προς τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς είναι σαφές: «Μάθετε τα παιδιά να κάνουν λάθη!».

Το σεμινάριο απευθύνεται σε μαθητές ως 18 ετών, οι οποίοι θα διδαχθούν την αξία των λαθών όχι μόνο στη μαθησιακή διαδικασία αλλά γενικά σε όλη τους τη ζωή. Αλλωστε, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση του φεστιβάλ, πολλές μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις πραγματοποιήθηκαν κατά λάθος. Η διδασκαλία της αξίας του λάθους γίνεται σε ολιγομελείς ομάδες, με τη μέθοδο των εργαστηρίων (workshops) ανά γνωστικό αντικείμενο, π.χ. Μαθηματικά, Ιστορία, Γλώσσα κτλ.

Οι εμπνευστές του τετραήμερου φεστιβάλ, το οποίο διοργανώνεται για πέμπτη συνεχή χρονιά, αποφάσισαν να αντισταθούν σε αυτό που αποκαλούν «αυστηρό, στρυφνό και ενίοτε αντιπαιδαγωγικό γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα». Κατά τη γνώμη τους, τα γαλλικά σχολεία μαθαίνουν στα παιδιά έναν συγκεκριμένο και φαινομενικά ακλόνητο τρόπο σκέψης, χωρίς να τους δίνουν κανένα απολύτως περιθώριο να παρεκκλίνουν έστω στο ελάχιστο, ώστε να αποκαλύψουν τις κρυμμένες πτυχές της δημιουργικής φαντασίας τους. «Το εκπαιδευτικό σύστημα της Γαλλίας είναι εδώ και πολλές δεκαετίες βασισμένο πάνω στο αξίωμα ότι τα λάθη κάνουν κακό στη μαθησιακή διαδικασία. Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε ότι τα λάθη είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας αυτής, που μπορούν να μας κάνουν να προοδεύσουμε ως άνθρωποι» τονίζει η καθηγήτρια και υπεύθυνη του σεμιναρίου Μαέλ Λενουάρ, προσθέτοντας ότι «το φεστιβάλ αυτό έρχεται ως αντίδραση στο αρτηριοσκληρωτικό γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο ευνουχίζει τη δημιουργική φαντασία των παιδιών. Ο ίδιος ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ήταν αυτός που είχε πει ότι η παντελής έλλειψη ιδεών και φαντασίας είναι ο καλύτερος τρόπος να μην κάνεις καθόλου λάθη».Με την άποψή της συντάσσεται και ο Φρανσουά Ταντέι, πατέρας ενός εξάχρονου αγοριού, το οποίο φαίνεται να έχει… κακοπέσει στα χέρια μιας δασκάλας με λιγοστή (ή καθόλου) φαντασία.

 «Η δασκάλα του μου είπε ότι είναι πολύ καλό παιδί, μόνο που κάνει πολλές ερωτήσεις. Λες και οι ερωτήσεις είναι κάτι κακό. Κι εκεί ακριβώς έγκειται το πρόβλημα του γαλλικού εκπαιδευτικού συστήματος:θεωρεί ότι ακόμη και ένα εξάχρονο παιδί πρέπει να γνωρίζει όλες τις απαντήσεις» λέει ο κ. Ταντέι.

Ελάχιστοι έχουν τολμήσει, μέχρι στιγμής, να πάνε κόντρα στο υπάρχον εκπαιδευτικό ρεύμα. Ενας εξ αυτών είναι ο Τζιρολάμο Ραμούνι , καθηγητής στο Γαλλικό Κονσερβατουάρ Τεχνών. Ο ιταλός καθηγητής ενθαρρύνει τους μαθητές του να κάνουν συνεχώς λάθη, ως απαραίτητο μέρος της μαθησιακής διαδικασίας, και ενίοτε τους βάζει ακόμη και γρίφους που λύνονται δυσκολότερα και από τον… κύβο του Ρούμπικ.

«Στην αρχή αρνούνται να τους λύσουν, φοβούμενοι ότι σίγουρα θα αποτύχουν. Oταν όμως καταλαβαίνουν ότι με ένα λάθος δεν έρχεται δα και το τέλος του κόσμου, τότε μπορεί να επιστρατεύσουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και τη δημιουργική φαντασία τους και να φτάσουν στην επίλυση του γρίφου» εξηγεί ο καθηγητής.

«Τα παιδιά μας χωρίζονται σε αυτά που κάνουν το “σωστό” και σε αυτά που κάνουν το “λάθος” και στιγματίζονται από την πρώτη τάξη του Δημοτικού, με τη βαθμολογική κλίμακα. Και αυτό το βρίσκω φριχτό» δηλώνει η Ιζόλντ Σερφατί, μια μητέρα που συνόδευσε τον 12χρονο γιο της στο «Φεστιβάλ των Λαθών».

εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”, 23/7/2010

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Η διδασκαλία της Ιστορίας

Στην πρώτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου φοιτούσα σ’ ένα σχολείο που βρισκόταν στην οδό Φιλικής Εταιρείας, ανάμεσα στο Λευκό Πύργο και στην Καμάρα, δίπλα στην οδό Εθνικής Αμύνης και στα Δικαστήρια. Η δασκάλα μας λοιπόν μας ξεναγούσε, θα έλεγα, πρώτα πρώτα στη γειτονιά μας. Δε θυμούμαι βέβαια τις λεπτομέρειες, όμως θυμούμαι πως μας εξήγησε γιατί ο δρόμος λεγόταν οδός Φιλικής Εταιρείας, γιατί ο διπλανός λεγόταν οδός Εθνικής Αμύνης, τι ήταν ο Λευκός Πύργος και τι η Καμάρα κ.ο.κ. Έτσι άρχισε να μπαίνει στο παιδικό μυαλό μας η γνώση της Ιστορίας που ήταν δεμένη με τον τόπο μας και με την ίδια μας τη ζωή. Ο ένας δρόμος ύστερα από τον άλλον έπαυαν να είναι άγνωστα και άχρωμα ονόματα και αποχτούσαν για μας τη δική τους ιστορία. Πολύ γρήγορα έμαθα γιατί ο δρόμος όπου έμενα λεγόταν οδός Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και ως σήμερα δεν ξέχασα τον Κρητικό επαναστάτη Μανουσογιαννάκη, που τον είχε τιμήσει η πόλη μας δίνοντας το όνομά του σ’ ένα γειτονικό δρόμο (αμφιβάλλω αν οι σημερινοί κάτοικοι του δρόμου γνωρίζουν τον ηρωικό καπετάνιο που αξιώθηκε από τον Καποδίστρια τον τίτλο του στρατάρχη).

2/6/1991 εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΒΩΤΟΣ”
Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

πηγή: www.logomnimon.wordpress.com

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Γράψτε ένα σχόλιο