“Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ” θεατρικό έργο για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ

Θεατρικό έργο για τη γιορτή του Πολυτεχνείου

Υπόθεση του έργου: Ο Αλέξης, ένας φοιτητής του Πολυτεχνείου, δε θέλει να συμμετάσχει στην εξέγερση, διότι στις 17 Νοεμβρίου 1973 δίνει το τελευταίο του μάθημα πριν το πτυχίο. Οι υπόλοιποι φοιτητές τον περιφρονούν και του μιλούν άσχημα. Όμως μετά από μία συζήτηση με έναν καθηγητή, ο Αλέξης καταλαβαίνει το λάθος του και αλλάζει γνώμη…

Αριθμός μαθητών:

Α΄ σκηνή: (1) Αλέξης, (8) φοιτητές και (1) ο καθηγητής κ. Χατζηιωάννου.

Β΄ σκηνή: εκτός από τον Αλέξη και τον κ. Χατζηιωάννου, (8) ακόμα φοιτητές.

Γ΄ σκηνή: οι (16) φοιτητές που έπαιξαν στις προηγούμενες δύο σκηνές και ο Αλέξης.

Δ΄ σκηνή: οι (16) και (2) καινούριοι φοιτητές.

ΣΥΝΟΛΟ: 20 ηθοποιοί: (16+2) φοιτητές, (1) ο Αλέξης, (1) κ. Χατζηιωάννου


 

Α΄ σκηνή

Στην Α΄ σκηνή παίρνουν μέρος: ο Αλέξης, 8 συμφοιτητές του -4 αγόρια και 4 κορίτσια- και ο καθηγητής κ. Χατζηιωάννου

Οι φοιτητές είναι εξαγριωμένοι. Συζητούν δυνατά.

ΜΑΡΙΟΣ- Δεν αντέχουμε άλλο. Θέλουμε ελεύθερες εκλογές.

ΒΙΚΥ- Ναι. Ως πότε θα σκύβουμε το κεφάλι στους Συνταγματάρχες;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Να ορίσουμε Γενική Συνέλευση. Η πρόταση της Πρυτανείας είναι απαράδεκτη.

ΜΙΧΑΛΗΣ- Θέλουν να μας καπελώσουν!

ΚΑΤΙΑ- Μας κοροϊδεύουν!

ΠΕΤΡΟΣ- Μας θεωρούν χαζούς!

ΝΑΝΤΙΑ- Αύριο Γενική Συνέλευση. Να βγάλουμε Προσωρινή Επιτροπή.

ΖΗΣΗΣ- Κι αν δεν δεχθούν τα αιτήματά μας, πάμε για απεργία διαρκείας!

ΜΑΡΙΟΣ- Σωστό! Να ελευθερωθούν αμέσως ο Μάνεσης κι ο Νικολάου. Δε δεχόμαστε συμβιβασμό!

ΝΑΝΤΙΑ- Δε φοβόμαστε κανέναν!

ΒΙΚΥ- Οι φοιτητές του Πολυτεχνείου δε σκύβουν το κεφάλι. Να το καταλάβουν καλά στο Υπουργείο Παιδείας.

ΜΑΡΙΟΣ- Όσο τρομεροί κι αν είναι δε θα δειλιάσουμε.

ΒΙΚΥ- Δεν είναι οι τρομεροί. Είναι οι τρομαγμένοι που φέρνουν τον τρόμο στη γη… (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου: Τα εφτά κοιμισμένα παιδιά)

Εμφανίζεται στη σκηνή ο Αλέξης κρατώντας βιβλία.

ΑΛΕΞΗΣ- Τι συμβαίνει, παιδιά, γιατί διαμαρτύρεστε; Έγινε τίποτε;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Καλά, εσύ πού ζεις; Δεν έμαθες τι συνέβη;

ΑΛΕΞΗΣ- Όχι. Πού να μάθω. Απ’ το πρωί ως το βράδυ διαβάζω. Πλησιάζει βλέπεις η εξεταστική.

ΜΙΧΑΛΗΣ- Ποια εξεταστική μου λες τώρα; Εδώ ο κόσμος καίγεται. Θέλουν να δικάσουν τους φοιτητές που συνέλαβαν προχθές στα επεισόδια.

ΑΛΕΞΗΣ- Ε, καλά. Μη φέρνετε την καταστροφή. Κάτι θα έκαναν για να τους συλλάβουν.

ΚΑΤΙΑ- Ζητούσαν ελευθερία! Αυτό έκαναν.

ΠΕΤΡΟΣ- Ζητούσαν δημοκρατία!

ΝΑΝΤΙΑ- Περισσότερα χρήματα για την παιδεία!

ΖΗΣΗΣ- Ελεύθερες εκλογές!

ΜΑΡΙΟΣ- Ανεξαρτησία κι εθνική κυριαρχία!

ΒΙΚΥ- Κατάργηση της λογοκρισίας!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Κατάργηση των συλλήψεων!

ΜΙΧΑΛΗΣ- Δεν έχεις ακούσει τίποτε για όλα αυτά;

ΑΛΕΞΗΣ- Μα δεν καταλάβατε τι σας είπα; Σε λίγο έχουμε εξεταστική περίοδο.

ΚΑΤΙΑ- Βρε, παράτα τα όλα κι έλα μαζί μας να διαμαρτυρηθούμε.

ΑΛΕΞΗΣ- Α, όχι, παιδιά. Λυπάμαι, αυτό δεν μπορώ να το κάνω. Ξέρετε, ένα όνειρο έχω στη ζωή μου. Να τελειώσω το Πολυτεχνείο και να γίνω αρχιτέκτονας. Μου έχει μείνει μόνο ένα μάθημα. 17 Νοεμβρίου το δίνω και ξεμπερδεύω. Η πιο μεγάλη μέρα της ζωής μου θα είναι. Χρόνια ονειρεύομαι το πτυχίο του αρχιτέκτονα. Δε με ενδιαφέρει τίποτε άλλο.

ΠΕΤΡΟΣ- Δηλαδή είσαι ευχαριστημένος με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα;

(Ο Αλέξης προβληματίζεται για λίγο)

ΑΛΕΞΗΣ- …Κοιτάξτε, η κυβέρνηση…

ΖΗΣΗΣ- Η χούντα θέλεις να πεις.

ΑΛΕΞΗΣ- Σιγά, βρε παιδί μου, μη σ’ ακούσουν. Η κυβέρνηση είναι λίγο αυστηρή. Μα νομίζω πως ό,τι γίνεται είναι για το καλό μας. Άλλωστε έχω ακούσει πως ο Παπαδόπουλος ετοιμάζει καινούρια κυβέρνηση. Καλύτερη.

ΝΑΝΤΙΑ- Άκου να δεις. Καινούριο σπίτι με τις ίδιες πέτρες δεν ξαναγίνεται. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Μ. Καραγάτση: “Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου”)

ΖΗΣΗΣ- Δε μου λες, τους συμφοιτητές σου που βρίσκονται στη φυλακή δεν τους σκέφτεσαι;

ΑΛΕΞΗΣ- Ε, ας πρόσεχαν λίγο κι αυτοί οι χριστιανοί. Τι πήγαν και φώναζαν συνθήματα εναντίον της κυβέρνησης;

ΜΑΡΙΟΣ- Εναντίον της χούντας φώναζαν συνθήματα. Κι η χούντα δεν είναι νόμιμη κυβέρνηση.

ΑΛΕΞΗΣ: Ωραία, ας πάμε να παρακαλέσουμε την αστυνομία να τους αφήσει ελεύθερους. Θα ’ρθω κι εγώ μαζί σας.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Μη μου μιλάς για παρακάλια. Όλες οι συμφορές στον κόσμο απ’ τα παρακάλια έγιναν. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Μ. Λουντέμη “Αγέλαστη Άνοιξη”)

ΑΛΕΞΗΣ- Υπερβολές. Ακούστε παιδιά, έχω να σας δώσω μια συμβουλή. Κοιτάξτε τα μαθήματά σας. Μην ασχολείστε με τέτοια ζητήματα. Η πολιτική είναι για τους μεγαλύτερους.

ΒΙΚΥ- Τα βασανιστήρια δεν σε απασχολούν;

ΑΛΕΞΗΣ- Ποια βασανιστήρια; Δεν έχει αποδειχθεί τίποτε.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Κι ο Νικολαϊδης, ο συμφοιτητής μας που είναι ακόμα στο νοσοκομείο, πώς τα έπαθε όλα αυτά τα τραύματα;

ΑΛΕΞΗΣ- Έπεσε απ’ τις σκάλες, δεν έφταιγε κανείς άλλος. Πήγε να δραπετεύσει, δεν πρόσεξε κι έπεσε απ’ τις σκάλες. Έτσι είπαν οι φύλακές του.

ΜΙΧΑΛΗΣ- Οι βασανιστές του, θέλεις να πεις.

ΚΑΤΙΑ- Άδικα του μιλάτε. Είναι αδύνατο να πείσεις έναν άνθρωπο που δε θέλει να πεισθεί. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Γ. Μαγκλή: “Τ’ αδέρφια μου, οι άνθρωποι)

ΜΑΡΙΟΣ- Αλέξη, ένα έχω να πω. Ή πολύ αθώος είσαι ή παριστάνεις τον αθώο…

ΑΛΕΞΗΣ- Σε παρακαλώ, άσε τα υπονοούμενα, μη γίνουμε από δυο χωριά χωριάτες. Εγώ, σας πληροφορώ, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την κυβέρνηση. Και μάλιστα, αν θέλετε να μάθετε, νιώθω αρκετά ελεύθερος. Κανείς απ’ την αστυνομία δεν μ’ έχει κάνει τίποτα. Κανείς δε με πείραξε.

ΚΑΤΙΑ- Ωραία. Αφού νιώθεις ελεύθερος, έλα τώρα να τραγουδήσουμε Θεοδωράκη. (Αρχίζει και τραγουδάει) Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή…

ΑΛΕΞΗΣ- Είσαι τρελή; Θέλεις να μας ακούσει ο πρύτανης;

ΠΕΤΡΟΣ- Τι έπαθες; Εσύ δεν ισχυρίζεσαι πως είμαστε ελεύθεροι. Τραγούδα λοιπόν μαζί μας. (Όλα τα παιδιά αρχίζουν το τραγούδι)

ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ (τραγούδι)

ΝΑΝΤΙΑ- Σκασμός, έρχεται ο Χατζηιωάννου!

Οι φοιτητές σωπαίνουν. Ο Χατζηιωάννου πλησιάζει απειλητικά.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Τι συμβαίνει παιδιά; Έχουμε καμιά γιορτή;

ΖΗΣΗΣ- Όχι. Όχι, κύριε καθηγητά.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Μα πώς όχι. Εγώ άκουσα τραγούδια. Και μάλιστα επαναστατικά τραγούδια.

ΜΑΡΙΟΣ- Όχι, κύριε καθηγητά. Ιδέα σας ήτανε.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Καθόλου ιδέα μου δεν ήτανε. Έχω πολύ καλό αυτί. Είμαι σίγουρος, άκουσα Θεοδωράκη. (Απευθύνεται στον Αλέξη) Αλέξη, αγόρι μου, πες μου τι συνέβη εδώ πέρα; Γιατί δεν πηγαίνετε στα μαθήματά σας;

ΑΛΕΞΗΣ- Τώρα, κύριε καθηγητά, φεύγουμε. Απλώς είχαμε μια μικρή διαφωνία.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Αφήστε τις διαφωνίες. Δεν είναι δική σας δουλειά. Δουλειά σας είναι το διάβασμα και τίποτε άλλο. Η κυβέρνηση φροντίζει για τα υπόλοιπα. Το εθνοσωτήριο έργο της επαναστάσεως έχει αρχίσει ήδη να φαίνεται παντού, σε όλη την Ελλάδα… Καταλάβατε, νεαροί μου. Άντε γεια σας, τώρα. Και όπως είπαμε. Μη ξανακούσω τέτοια τραγούδια…

Ο καθηγητής φεύγει. Οι υπόλοιποι κοιτάζουν με μισό μάτι τον Αλέξη.

ΒΙΚΥ- Δε μου λες, Αλέξη, από πού κι ως πού έχεις τόσες οικειότητες μ’ αυτό το φασίστα, τον Χατζηιωάννου;

ΑΛΕΞΗΣ- Δεν είναι φασίστας, ο Χατζηιωάννου. Μια χαρά άνθρωπος είναι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- (ειρωνικά) Ναι… Κι ο Παπαδόπουλος με τον Παττακό μια χαρά άνθρωποι είναι…

ΜΙΧΑΛΗΣ- Θα μας τρελάνεις ρε; Ξέρεις ποιος κάρφωσε τον Νικολαϊδη στην Αστυνομία; Ο Χατζηιωάννου!

ΑΛΕΞΗΣ- Δεν είναι αλήθεια.

ΚΑΤΙΑ- Αλήθεια είναι. Κι όχι μόνο αυτό. Απείλησε πως θα στείλει κι άλλους φοιτητές στα κρατητήρια. Κατάλαβες, Αλέξη;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Μη του μιλάτε, γιατί θα τα πει όλα στον Χατζηιωάννου.

ΑΛΕΞΗΣ- Για να σου πω, δεν σου επιτρέπω να με προσβάλεις! Καρφί εγώ ποτέ δεν έγινα. Κι ούτε πρόκειται να γίνω. Ρώτα και τους υπόλοιπους να δεις τι θα σου πουν για μένα. Μιχάλη, πες τους πως λένε βλακείες.

(Ο Μιχάλης δε μιλάει)

ΑΛΕΞΗΣ- Νάντια, εσύ δε θα με υποστηρίξεις;

(Ούτε η Νάντια μιλάει)

ΑΛΕΞΗΣ- Πέτρο, πιστεύεις κι εσύ πως είμαι καρφί;

ΠΕΤΡΟΣ- Δεν ξέρω τίποτε. Τόσα και τόσα έχουν δει τα μάτια μου…

ΑΛΕΞΗΣ- (Θυμωμένος) Είστε όλοι τρελοί. Επειδή δεν υποστηρίζω τις ηλίθιες ιδέες σας, με κατηγορείτε άδικα. Κάνετε μεγάλο λάθος και τραβάτε ίσια στον γκρεμό.

ΖΗΣΗΣ- Κάλλιο στον γκρεμό και να ’μαστε ελεύθεροι παρά να μας παίρνουν απ’ το χέρι σα στραβούς στον κόσμο… (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Α. Εφταλιώτη: “Νησιώτικες Ιστορίες”)

ΑΛΕΞΗΣ- Μα δεν καταλαβαίνετε πως ό,τι ζητάτε είναι αδύνατο να γίνει;

ΒΙΚΥ- Τίποτε δεν είναι “αδύνατο”. Τα δυνατά απ’ τα αδύνατα τα ξεχωρίζει μια ψιλή γραμμή. Όμως είμαστε τόσο κολλημένοι στα εύκολα, τόσο μουδιασμένοι που δεν μπορούμε να περάσουμε αυτή την ψιλή γραμμή. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Ι. Δραγούμη “Μαρτύρων και ηρώων αίμα”).

ΑΛΕΞΗΣ- Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Φεύγω πριν χάσω την ψυχραιμία μου.

Τα υπόλοιπα παιδιά συνομιλούν μεταξύ τους.

ΝΑΝΤΙΑ- Μα επιτέλους τι σόι άνθρωπος είναι αυτός ο Αλέξης; Δεν μπορώ να καταλάβω…

ΖΗΣΗΣ- Θα σου πω εγώ για τον Αλέξη. Ο Αλέξης είναι ένας φοβητσιάρης…

ΜΑΡΙΟΣ- Ναι, ένας δειλός και τίποτα παραπάνω…

ΒΙΚΥ- Ένας εγωιστής που κοιτάζει μόνο τον εαυτούλη του…

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Ένας συμφεροντολόγος…

ΜΙΧΑΛΗΣ- Ένας φοιτητάκος που σκύβει το κεφάλι…

ΚΑΤΙΑ- Ένας μικρόψυχος που κοιτάζει πώς να βολευτεί…

ΠΕΤΡΟΣ- Ευτυχώς δεν του μοιάζουμε…

ΝΑΝΤΙΑ- Ναι, αλίμονο, αν ήμασταν σαν τον Αλέξη…

Β΄ σκηνή:

Στη Β΄ σκηνή παίρνουν μέρος πάλι ο Αλέξης με τον κ. Χατζηιωάννου και 8 φοιτητές (διαφορετικοί από την προηγούμενη σκηνή)

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ (τραγούδι)

Οι φοιτητές τραγουδώντας γράφουν συνθήματα στους τοίχους

ΦΩΤΗΣ- Τα μάθατε παιδιά; Όλη η Αθήνα είναι στο πλευρό μας. Οι δρόμοι γύρω απ’ το Πολυτεχνείο έχουν γεμίσει κόσμο που μας συμπαραστέκεται.

ΜΑΡΙΑ- Αλήθεια είναι. Φοιτητές από άλλες σχολές, εργάτες, μαθητές, νέοι και νέες, όλοι είναι μαζί μας.

ΣΤΑΘΗΣ- Προηγουμένως ήμουν στο δρόμο. Ξέρετε τι γίνεται; Αυτοκίνητα σταματούν κι οι οδηγοί τους μας δίνουν κουράγιο. Λεωφορεία κορνάρουν, άνθρωποι από τα παράθυρα μας κάνουν το σήμα της νίκης, δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματα που ένιωσα.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε ένας Αθηναίος. Ούτε ένας Έλληνας που να μην είναι στο πλευρό μας.

ΑΡΓΥΡΗΣ- Χθες με πήρε τηλέφωνο ο θείος μου από τη Γερμανία. Ξέρετε τι μου είπε; Όλη η Ευρώπη έχει ξεσηκωθεί εναντίον της χούντας. Οι νέοι κάνουν παντού διαδηλώσεις και ζητούν από τις κυβερνήσεις τους να πιέσουν τους συνταγματάρχες.

ΔΑΦΝΗ- Μπαίνοντας στο πολυτεχνείο ένας παππούς μου έσφιξε το χέρι και μου είπε: Τη λευτεριά, κοπέλα μου, δεν την πουλούν πουθενά. Ούτε και τη χαρίζουνε. Οσοι την πήραν χάρισμα τη χαράμισαν. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Μ. Λουντέμη: “Θυμωμένα Στάχυα”)

ΝΤΙΝΟΣ- Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να τη διεκδικήσουμε!  Η χούντα θα γκρεμιστεί!

ΑΝΤΙΓΟΝΗ- Η ελευθερία είναι κοντά.

ΦΩΤΗΣ- Αδέλφια, δεν πρέπει να δειλιάσουμε. Χρωστάμε να είμαστε ελεύθεροι. Δεν είναι δικαίωμα αλλά υποχρέωση. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας για κάθε πολίτη, ζήτημα αυτοσεβασμού. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Γ. Θεοτοκά: “Αργώ”)

ΜΑΡΙΑ- Τα μάτια όλων των Ελλήνων είναι στραμμένα πάνω μας. Περιμένουν από μας να μη λυγίσουμε. Να μη φοβηθούμε τις συνέπειες.

ΣΤΑΘΗΣ- Μη φοβάστε. Τα δάχτυλα σαν είναι χωρισμένα δεν μπορούνε τίποτε, σαν όμως σφιχτούν μαζί γίνονται γροθιά. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Α. Τερζάκη: “Η Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ”)

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Θα δώσουμε και το αίμα μας αν χρειαστεί.

ΑΡΓΥΡΗΣ- Μη φοβάστε. Δε θα τολμήσουν να μας χτυπήσουν. Ξέρουν πως είμαστε άοπλοι.

ΔΑΦΝΗ- Δυστυχώς το ντουφέκι τον άνθρωπο τον καταντάει θηρίο. (Η φράση είναι από το βιβλίο της Μ. Αξιώτη: “Σύντροφοι, καλημέρα!”)

ΝΤΙΝΟΣ- Αδίστακτο και ικανό για όλα.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ- Και μεις είμαστε ικανοί για όλα! Τη λευτεριά τη βάζουμε πιο πάνω απ’ τη ζωή μας.

ΦΩΤΗΣ- Ξέρεις κάτι; Ώρες ώρες σκέφτομαι πως ανώτερη αρετή δεν είναι να ‘σαι ελεύθερος παρά να μάχεσαι για ελευθερία. (Η φράση είναι από το βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη: “Ασκητική”)

Εμφανίζεται ο Αλέξης κρατώντας τα βιβλία του.

ΑΛΕΞΗΣ- Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ πέρα; Τι συνθήματα είναι αυτά που γράψατε στους τοίχους. Τι θα γίνει αν τα δει ο Χατζηιωάννου;

ΦΩΤΗΣ- Αλέξη, μας δουλεύεις; Ακόμα δεν πήρες χαμπάρι τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στο Πολυτεχνείο;

ΑΛΕΞΗΣ- Θα σας πω εγώ τι συμβαίνει. Έχουμε εξεταστική περίοδο. Αυτό συμβαίνει. Να το, εδώ το λέει, κοιτάξτε. (Τους δείχνει ένα χαρτί που κρατάει) 17 Νοεμβρίου: Θεωρία Συνήρησης Αρχιτεκτονικών Μνημείων. Το μάθημα που χρωστάω. Το τελευταίο πριν το πτυχίο. Πώς θα μπορούσα να το ξεχάσω; Αύριο είναι η πιο μεγάλη μέρα της ζωής μου.

ΜΑΡΙΑ- Αλέξη, σύνελθε. Δεν πρόκειται να δώσεις το μάθημα που χρωστάς. Έχουμε κατάληψη, πότε θα το πάρεις απόφαση;

ΑΛΕΞΗΣ- Κατάληψη; Δεν είναι δυνατόν; Μη μου το κάνετε, ρε παιδιά. Ένα μήνα τώρα διαβάζω απ’ το πρωί ως το βράδυ για να δώσω αυτό το μάθημα.

ΣΤΑΘΗΣ- Καλά τους ανθρώπους που είναι έξω απ’ το Πολυτεχνείο δεν τους είδες.

ΑΛΕΞΗΣ- Τους είδα. Μόνο που όλοι αυτοί που τάχα σας συμπαραστέκονται, μόλις πέσει η πρώτη τουφεκιά θα εξαφανιστούν. Και θα μείνετε μόνοι σας. Τι λέτε; Αξίζει τον κόπο να κινδυνέψετε τη ζωή σας; Αξίζει τον κόπο να πεθάνετε;

ΣΤΑΘΗΣ- Ξέρεις κάτι; Αν δε βρεθεί να πεθάνει κανείς για τη λευτεριά, τότε θα πεθάνει η ίδια η λευτεριά… (Η φράση είναι από το βιβλίο του Μ. Λουντέμη: “Θυμωμένα Στάχυα”)

ΑΛΕΞΗΣ- Εγώ νομίζω πως το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να διαλύσετε την κατάληψη και να ζητήσετε συγγνώμη απ’ τους καθηγητές σας.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Απ’ τον Χατζηιωάννου να ζητήσουμε συγγνώμη;

ΑΛΕΞΗΣ- Ναι, απ’ τον Χατζηιωάννου. Γιατί κακό είναι;

ΑΡΓΥΡΗΣ- Σα δεν ντρέπεσαι λίγο…

ΑΛΕΞΗΣ- Τί είπες; Πάρ’ το πίσω τώρα αμέσως.

ΑΡΓΥΡΗΣ- Όχι, δεν παίρνω τίποτα πίσω. Σιγά μη φοβηθώ ένα δειλό σαν κι εσένα.

ΑΛΕΞΗΣ- Εγώ δειλός; Γιατί το λες αυτό; Μήπως επειδή έχω ένα όνειρο και θέλω να το πραγματοποιήσω;

ΑΡΓΥΡΗΣ- Γιατί κοιτάς μόνο τον εαυτό σου. Για αυτό.

ΑΛΕΞΗΣ- Μα τι θέλετε επιτέλους; Να σας πω και μπράβο;

ΔΑΦΝΗ- Ναι. Να μας πεις μπράβο και να έρθεις μαζί μας.

ΑΛΕΞΗΣ- Δεν τρελάθηκα ακόμη. Μόλις τρελαθώ θα σας ειδοποιήσω.

 Εμφανίζεται ο Χατζηιωάννου.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Τι γίνεται εδώ πέρα; Τι συνθήματα είναι αυτά στους τοίχους;

ΝΤΙΝΟΣ- Κύριε Χατζηιωάννου, με όλο το σεβασμό που σας έχουμε, δεν έχετε καμία δουλειά εδώ. Το Πολυτεχνείο τελεί υπό κατάληψη.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Κατάληψη; Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Αύριο έχετε εξετάσεις.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ- Δεν θα γίνουν οι εξετάσεις. Σας επαναλαμβάνουμε, το Πολυτεχνείο τελεί υπό κατάληψη.

Ο Χατζηιωάννου κοιτάζει τον Αλέξη

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Αλέξη, είσαι κι εσύ μαζί τους;

ΑΛΕΞΗΣ- Όχι, κύριε καθηγητά. Εγώ διαβάζω για να δώσω το μάθημα που χρωστάω. Κατά τύχη βρέθηκα εδώ. Ήρθα να πάρω κάτι σημειώσεις.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Ακούστε με όλοι. Σαν τον Αλέξη υπάρχουν κι άλλοι ευσυνείδητοι φοιτητές που θέλουν να πάρουν μέρος στις εξετάσεις. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να τους εμποδίζετε. Θα σας καταγγείλω στον Πρύτανη.

ΦΩΤΗΣ- Ενας μόνο θέλει να δώσει εξετάσεις. (κοιτάζει περιφρονητικά τον Αλέξη)

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Είναι κι άλλοι. Μόνο που φοβούνται και κάθονται σπίτια τους.

ΜΑΡΙΑ- Ψέματα! Όλοι οι φοιτητές είμαστε ενωμένοι σαν μια γροθιά!

ΣΤΑΘΗΣ- Όλοι εκτός από έναν…

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Αλέξη, σίγουρα δεν είσαι κι εσύ μαζί τους;

ΑΛΕΞΗΣ- Μα, κύριε Χατζηιωάννου, αφού σας είπα, ήρθα μόνο για να πάρω κάτι σημειώσεις. Δεν έχω καμία σχέση μαζί τους.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Σα δεν ντρέπεσαι…

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Έλα λίγο μαζί μου. Είναι κάτι που θέλω να σου πω…

Ο Χατζηιωάννου απομακρύνεται μαζί με τον Αλέξη. Κάτι λένε ιδιαιτέρως.

Οι υπόλοιποι φοιτητές συζητούν.

ΑΡΓΥΡΗΣ- Δεν μπορώ να καταλάβω τι άνθρωπος είναι αυτός ο Αλέξης; Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει τι προσπαθούμε να πετύχουμε;

ΔΑΦΝΗ- Θα σου πω εγώ για τον Αλέξη. Ο Αλέξης είναι ένας φοβητσιάρης…

ΝΤΙΝΟΣ- Ναι, ένας δειλός και τίποτα παραπάνω…

ΑΝΤΙΓΟΝΗ- Ένας εγωιστής που κοιτάζει τον εαυτούλη του…

ΦΩΤΗΣ- Ένας συμφεροντολόγος…

ΜΑΡΙΑ- Ένας φοιτητάκος που σκύβει το κεφάλι…

ΣΤΑΘΗΣ- Ένας μικρόψυχος που κοιτάζει πώς να βολευτεί…

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Ευτυχώς δεν του μοιάζουμε…

ΑΡΓΥΡΗΣ- Ναι, αλίμονο, αν ήμασταν σαν τον Αλέξη…

Οι φοιτητές απομακρύνονται. Μένουν ο Αλέξης με τον Χατζηιωάννου

ΑΛΕΞΗΣ- Όπως βλέπω, κύριε καθηγητά, είναι πολύ δύσκολο να δώσω τελικά το μάθημα.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Καθόλου δύσκολο δεν είναι. Υπάρχει τρόπος να δώσεις το μάθημα και μάλιστα να βαθμολογηθείς με άριστα… Χωρίς τον παραμικρό κόπο… Χωρίς να διαβάσεις άλλο…

ΑΛΕΞΗΣ- Τι εννοείτε;

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- (Με αδιάφορο ύφος) Να… η αστυνομία θέλει να μάθει ποιοι ξεκίνησαν την εξέγερση. Δυο ονόματα μου ζήτησαν, όχι περισσότερα. Αν με βοηθήσεις, θα εκτιμηθεί πολύ η στάση σου..

ΑΛΕΞΗΣ- (έκπληκτος) Κύριε Χατζηιωάννου, μου ζητάτε να καρφώσω τους συμφοιτητές μου;

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Όχι, βρε αδερφέ, δε σου ζητάω να καρφώσεις. Για όνομα του Θεού, πώς κάνεις έτσι; Τους πρωτεργάτες θέλω να μάθω. Δεν είναι κρίμα να την πληρώσουν όλοι οι φοιτητές γιατί δυο τρεις είναι αναρχικά στοιχεία και ξεσήκωσαν τον κόσμο; Καλό θα κάνεις στους υπόλοιπους. Ευχαριστώ πρέπει να σου πουν.

ΑΛΕΞΗΣ- Κύριε Χατζηιωάννου, λυπάμαι πολύ, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Σου υπόσχομαι, αν συνεργαστούν, δεν πρόκειται να τους βασανίσουν όπως το Νικολαϊδη.

ΑΛΕΞΗΣ- Δηλαδή ο Νικολαϊδης βασανίστηκε; Δεν έπεσε από τις σκάλες;

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Μην είσαι αφελής, Αλέξη παιδί μου. Ο Νικολαϊδης υπέπεσε σε βαρύτατο παράπτωμα. Τον άκουσα με τ’ αυτιά μου να βρίζει τον Παπαδόπουλο.

ΑΛΕΞΗΣ- Εσείς δηλαδή τον καρφώσατε;

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Μα ξέρεις τι έλεγε; Να μη σου πω καλύτερα.

ΑΛΕΞΗΣ- Είχαν δίκιο δηλαδή τα παιδιά;

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Άκου να σου πω, καθήκον κάθε πολίτη είναι να ενημερώνει τις αρχές, μόλις διαπιστώνει ταραχοποιά στοιχεία. Έτσι έκανα και για τον Μάνεση και τον Νικολαϊδη. Κατάλαβες;

ΑΛΕΞΗΣ- Τι να πω, πέφτω από τα σύννεφα. Τελικά είμαι μεγάλος βλάκας. Πώς δεν έβλεπα τόσο καιρό την αλήθεια;

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Λοιπόν, Αλέξη, τι αποφάσισες; Θα συνεργαστείς μαζί μου;

ΑΛΕΞΗΣ- Όχι, κύριε Χατζηιωάννου, δεν μπορώ. Τα παιδιά είναι φίλοι μου.

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Κρίμα. Κι είχα σχηματίσει καλή άποψη για σένα.

ΑΛΕΞΗΣ- Να την αλλάξετε, κύριε Χατζηιωάννου. Να την αλλάξετε. Όπως θ’ αλλάξω κι εγώ από δω και πέρα.

(Ο Αλέξης πάει να φύγει)

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Πού πας, Αλέξη;

ΑΛΕΞΗΣ- Έχω μια δουλειά, κύριε Χατζηιωάννου. Μια δουλειά που είναι πιο σημαντική απ’ όλα τα διαβάσματα κι όλα τα πτυχία του κόσμου…

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ- Πάντως αν το μετανιώσεις μέχρι αύριο…

ΑΛΕΞΗΣ- Δεν πρόκειται να το μετανιώσω, κύριε Χατζηιωάννου. Ειδικά αύριο που είναι μια σπουδαία μέρα… Η σπουδαιότερη μέρα της ζωής μου…

Γ΄ σκηνή

(Στη σκηνή παίρνουν μέρος όλοι οι μαθητές που συμμετείχαν στις δύο προηγούμενες σκηνές)

Ακούγεται το τραγούδι: ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ (Τραγούδι)

Οι φοιτητές συζητούν για την εξέγερση

ΜΑΡΙΟΣ- Παιδιά, ακούστε με όλοι. Δεν έχουμε χρόνο στη διάθεσή μας. Από στιγμή σε στιγμή τα τανκς θα μπουν στο Πολυτεχνείο.

ΒΙΚΥ- Δε θα τολμήσουν.

ΔΑΦΝΗ- Να είσαι σίγουρος πως θα τολμήσουν. Όταν το θηρίο βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο τότε επιτίθεται.

ΜΑΡΙΟΣ- Θυμηθείτε τι έγινε στη Νομική Σχολή.

ΜΙΧΑΛΗΣ- Δεν ήταν ίδια περίπτωση η Νομική. Τότε δεν είχε βγει ο λαός στους δρόμους.

ΦΩΤΗΣ- Ναι, αυτή τη φορά ο λαός είναι μαζί μας. Μας υποστηρίζει.

ΜΑΡΙΟΣ- Πιστεύεις πως θα φοβηθούν οι δυνάμεις καταστολής τον άοπλο λαό;

ΜΑΡΙΑ- Ή νομίζεις πως θα τον σεβαστούν και δε θα πυροβολήσουν στο ψαχνό;

ΒΙΚΥ- Μα είναι δυνατόν;

ΣΤΑΘΗΣ- Είναι και παραείναι.

ΜΑΡΙΟΣ- Γι’ αυτό σας λέω, όποιος θέλει να φύγει ας το κάνει τώρα. Όσο είναι καιρός…

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Δεν μείναμε τόσες μέρες στο Πολυτεχνείο για να το βάλουμε στα πόδια την πιο κρίσιμη στιγμή.

ΦΩΤΗΣ- Ναι, έρχεται στιγμή που πρέπει να διαλέξεις, να πάρεις τη μία, τη μοναδική απόφαση. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Κ. Καλατζή: “Η Ασημόπετρα”) Κι αυτή η στιγμή ήρθε για όλους μας.

ΒΙΚΥ- Αν νομίζουν πως θα τους φοβηθούμε είναι γελασμένοι.

ΔΑΦΝΗ- Θα μείνουμε στο Πολυτεχνείο, ό,τι κι αν γίνει.

ΜΙΧΑΛΗΣ- Ξέρετε, παιδιά, αισθάνομαι πως σήμερα γράφουμε ιστορία.

ΦΩΤΗΣ- Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε, μετά από χρόνια, οι νέοι των επόμενων γενεών να μας θυμούνται με καμάρι.

ΜΑΡΙΑ- Γι’ αυτό δεν πρέπει να ντροπιάσουμε το όνομά μας.

ΣΤΑΘΗΣ- Πρέπει να σταθούμε περήφανοι.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Να μη λυγίσουμε.

ΜΑΡΙΟΣ- Ν’ αντισταθούμε στη χούντα.

ΜΙΧΑΛΗΣ- Αξίζει να δίνεις τη ζωή σου για την ελευθερία.

ΒΙΚΥ- Ξέρετε γιατί είμαστε άνθρωποι; Γιατί μερικοί πρόγονοί μας πάλευαν κι είχαν το θάρρος να πεθάνουν, όταν χρειαζόταν. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Σ. Πατατζή: “Μεθυσμένη Πολιτεία”)

ΔΑΦΝΗ- Αυτό που με κάνει περήφανη είναι πως είμαστε όλοι εδώ.

ΜΙΧΑΛΗΣ- Ναι, κανείς μας δεν φοβήθηκε.

ΦΩΤΗΣ- Υπάρχει κάποιος που λείπει.

ΜΑΡΙΑ- Αν μιλάς για τον Αλέξη, αυτός δεν μετράει.

ΣΤΑΘΗΣ- Ναι, ο Αλέξης είναι ένας φοβητσιάρης…

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Ένας δειλός…

ΦΩΤΗΣ- Ευτυχώς δεν του μοιάζουμε…

ΜΑΡΙΑ- Ναι, αλίμονο, αν ήμασταν σαν τον Αλέξη…

Εμφανίζονται τρέχοντας δυο φοιτητές

ΚΑΤΙΑ- Οι στρατιώτες άρχισαν να πυροβολούν στους δρόμους της Αθήνας.

ΑΡΓΥΡΗΣ- Υπάρχουν νεκροί.

ΚΑΤΙΑ- Θέλουν να χυθεί αίμα.

ΑΡΓΥΡΗΣ- Ρίχνουν παντού δακρυγόνα για να μας διαλύσουν.

ΚΑΤΙΑ- Βρέξτε πανιά και βάλτε τα στα μάτια σας.

ΜΑΡΙΟΣ- Μην πανικοβάλεστε. Αυτό θέλουν οι φασίστες.

ΒΙΚΥ- Ναι, θέλουν να μας φοβίσουν.

ΔΑΦΝΗ- Δε θα τους κάνουμε το χατήρι.

ΜΙΧΑΛΗΣ- Πήραμε μια απόφαση και θα την κρατήσουμε ό,τι κι αν γίνει.

ΦΩΤΗΣ- Όσα δακρυγόνα κι αν πέσουν.

ΜΑΡΙΑ- Όσες σφαίρες κι αν μας ρίξουν.

ΣΤΑΘΗΣ- Όσα βασανιστήρια κι αν μας κάνουν.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Όσοι σύντροφοί μας κι αν πέσουν νεκροί. 

Εμφανίζεται ο Αλέξης

ΔΑΦΝΗ- Τι θέλεις, εσύ, εδώ;

ΚΑΤΙΑ- Ήρθες μήπως για να δώσεις εξετάσεις;

ΑΛΕΞΗΣ- Όχι, δεν ήρθα για εξετάσεις. Ήρθα να αγωνιστώ στο πλευρό σας.

ΚΑΤΙΑ- Εσύ, δεν έλεγες πως είσαι ικανοποιημένος με τη χούντα;

ΑΡΓΥΡΗΣ- Εσύ, δεν ισχυριζόσουν πως ο Χατζηιωάννου είναι εντάξει άνθρωπος.

ΑΛΕΞΗΣ- Έκανα λάθος. Μα τώρα που το κατάλαβα είμαι πρόθυμος να επανορθώσω…

ΚΑΤΙΑ- Περίεργοι τελικά που είναι οι άνθρωποι. Εκεί που λες να τους σιχαθείς, σου παρουσιάζουν αναπάντεχα μια ωραία πλευρά τους. (σ.σ. Η φράση είναι από το βιβλίο του Α. Τερζάκη: “Δίχως Θεό”)

ΜΑΡΙΟΣ- Σύντροφοι, προσέξτε, μπορεί να τον έβαλαν να μας καρφώσει.

ΒΙΚΥ- Ναι, έτσι εξηγείται, οι φασίστες τον έβαλαν να μας πείσει να παραδοθούμε.

ΑΛΕΞΗΣ- Όχι, δεν είναι αλήθεια. Άργησα πολύ να καταλάβω τι συμβαίνει. Συγχωρέστε με, κοιτούσα μόνο τον εαυτό μου και τίποτε άλλο. Τώρα όμως που έμαθα την αλήθεια…

ΦΩΤΗΣ- Αφήστε τις πολλές συζητήσεις. Τα τανκς είναι έξω από την πύλη κι όπου νάναι θα μπουν στο Πολυτεχνείο.

ΜΑΡΙΑ- Δεν έχουμε χρόνο να διαπιστώσουμε αν ο Αλέξης είναι ειλικρινής.

ΦΩΤΗΣ- Πάρτε όλοι βρεγμένα πανιά.

ΜΑΡΙΑ- Φέρτε γάζες κι επίδεσμους. Θα έχουμε πολλούς τραυματίες.

ΑΛΕΞΗΣ- Προσοχή! Το τανκς ετοιμάζεται να σπάσει την πύλη.

ΜΑΡΙΟΣ- Εμπρός όλοι να βοηθήσουμε τ’ αδέλφια μας!

ΒΙΚΥ- Ήρθε η στιγμή να δείξουμε το θάρρος μας!

ΔΑΦΝΗ- Ζήτω η ελευθερία!

ΜΙΧΑΛΗΣ- Ζήτω η δημοκρατία!

ΦΩΤΗΣ- Κάτω η χούντα!

ΜΑΡΙΑ- Κάτω ο φασισμός!

Οι φοιτητές τρέχουν έξω από τη σκηνή.

Ακούγονται φωνές,  πυροβολισμοί και ο ήχος του τανκς…

Δ΄ σκηνή

(Στη σκηνή παίρνουν μέρος οι 16 και 2 νέοι φοιτητές)

Ένα χρόνο αργότερα…

ΖΗΣΗΣ- Πέρασε κιόλας ένας χρόνος απ’ τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

ΠΕΤΡΟΣ- Ναι, σαν χθες μου φαίνεται…

ΝΑΝΤΙΑ- Μια ολόκληρη χρονιά. Τόσα πολλά και συνταρακτικά γεγονότα…

ΝΤΙΝΟΣ- Συλλήψεις, βασανιστήρια, ύστερα η χούντα του Ιωαννίδη και η τραγική ιστορία της Κύπρου

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Ακολούθησε όμως η αποκατάσταση της Δημοκρατίας, το ωραιότερο γεγονός που μπορούσε ποτέ να συμβεί.

ΦΩΤΗΣ- Μια δικαίωση για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.

ΔΑΦΝΗ- Δικαίωση και για όσους βασανίστηκαν από τη χούντα ή αγωνίστηκαν εναντίον της.

ΝΤΙΝΟΣ- Πού είναι όμως οι υπόλοιποι φοιτητές; Συμφωνήσαμε κάθε χρόνο τέτοια μέρα να μαζευόμαστε εδώ για να τιμήσουμε τους νεκρούς μας.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ- Ναι. Γιατί δεν ήρθαν όλοι. Μήπως το ξέχασαν;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ- Μα τι λέτε τώρα; Ξεχνιούνται τέτοια γεγονότα;

ΠΕΤΡΟΣ- Είναι δυνατόν να ξεχάσει κανένας εκείνο το βράδυ;

ΝΑΝΤΙΑ- Να, έρχονται και οι υπόλοιποι.

Εμφανίζονται οι υπόλοιποι φοιτητές

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Δεν αργήσαμε, έτσι;

ΖΗΣΗΣ- Όχι, απλώς φοβηθήκαμε μήπως ξεχάσατε τη συνάντησή μας.

ΚΑΤΙΑ- Κανείς μας δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ αυτή τη συνάντηση. Δώσαμε όρκο τιμής, κάθε χρόνο τέτοια μέρα να μαζευόμαστε στο Πολυτεχνείο.

ΜΑΡΙΑ- Όπως βλέπω είμαστε όλοι εδώ. Ήρθαν κι οι καινούριοι φοιτητές.

ΣΟΦΟΚΛΗΣ- Δε θα μπορούσαμε να λείψουμε. Μπορεί να μη συμμετείχαμε στα γεγονότα μα αν ήμασταν στη θέση σας, πάλι το ίδιο θα κάναμε.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ- Νιώθουμε περήφανοι για εσάς. Κρατήσατε ψηλά το όνομα της νέας γενιάς.

ΠΕΤΡΟΣ- Δυστυχώς λείπουν μερικοί. Είναι εκείνοι που σκοτώθηκαν από τις σφαίρες των θηρίων.

ΣΤΑΘΗΣ- Ναι. Ο Διομήδης Κομνηνός δεν είναι πια μαζί μας.

ΜΑΡΙΟΣ- Ούτε ο Γιώργος ο Σαμούρης.

ΣΤΑΘΗΣ- Ούτε ο Αλέξανδρος ο Σπαρτίδης.

ΠΕΤΡΟΣ- Και βέβαια, πώς θα μπορούσαμε να τον ξεχάσουμε, δεν είναι μαζί μας ο Αλέξης…

ΣΟΦΟΚΛΗΣ- Ποιος ήταν ο Αλέξης; Δεν τον έχω ακούσει μέχρι τώρα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ- Ναι, ούτε εγώ άκουσα ποτέ να μιλούν γι’ αυτόν.

ΔΑΦΝΗ- Αλήθεια, δεν ξέρετε τον Αλέξη;

ΣΟΦΟΚΛΗΣ- Όχι, δεν έχουμε ιδέα ποιος είναι.

ΜΑΡΙΟΣ- Θα μιλήσω εγώ για τον Αλέξη… Ο Αλέξης… ήταν ένας ήρωας.

ΠΕΤΡΟΣ- Ναι. Ποτέ του δε φοβήθηκε.

ΝΑΝΤΙΑ- Ήταν ο αρχηγός μας.

ΠΕΤΡΟΣ- Πάντα πρώτος. Σ’ όλες τις διεκδικήσεις.

ΦΩΤΗΣ- Σ’ όλους τους αγώνες.

ΔΑΦΝΗ- Μας έδινε πάντα κουράγιο.

ΝΤΙΝΟΣ. Τον βλέπαμε και παίρναμε θάρρος.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ- Τον είχαμε για παράδειγμα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ- Τι συνέβη και σκοτώθηκε;

ΜΑΡΙΟΣ- Στάθηκε μπροστά απ’ όλους για να μας προστατέψει.

ΠΕΤΡΟΣ- Όπως έκανε πάντα.

ΝΑΝΤΙΑ- Δε φοβήθηκε ούτε στιγμή.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Και τώρα που σκοτώθηκε, δε θα τον ξεχάσουμε.

ΦΩΤΗΣ- Ναι, ποτέ δε θα τον ξεχάσουμε.

ΔΑΦΝΗ- Η θυσία του θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας.

ΝΤΙΝΟΣ- Ο Αλέξης θα μείνει για πάντα ζωντανός στην καρδιά μας.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ- Μακάρι να του μοιάζαμε.

ΜΑΡΙΟΣ- Ναι, μακάρι να μοιάζαμε στον Αλέξη, έστω και για λίγο.

ΣΟΦΟΚΛΗΣ- Μα δεν ήταν μόνο ο Αλέξης μπροστά. Ήταν κι άλλοι. Γιατί σκότωσαν ειδικά αυτόν; Μήπως τους έκανε κάτι;

ΔΕΣΠΟΙΝΑ- Ναι, κάτι έκανε. Κάτι που τους εξαγρίωσε. Κάτι που τους έκανε να χάσουν την ψυχραιμία τους.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ- Τι ήταν επιτέλους αυτό το τόσο τρομερό που έκανε ο Αλέξης;

ΜΑΡΙΟΣ- Έκανε το χειρότερο που μπορούσε να κάνει. Κάτι που κανένας τύραννος δεν πρόκειται ποτέ να συγχωρέσει…

ΣΟΦΟΚΛΗΣ-    Τι;

ΜΑΡΙΟΣ- Ήθελε να ’ναι λεύτερος… (σ.σ. Η τελευταία φράση είναι εμπνευσμένη από τη φράση: “Θέλει, λέει, να ‘ναι λεύτερος. Σκοτώστε τον!” από το βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη: “Οι Αδερφοφάδες”)

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΕΛΟΥΣ

Το έργο γράφτηκε από τον Θωμά Μενεξέ τον Σεπτέμβριο του 2002

 

 

19 Responses to “Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ” θεατρικό έργο για την επέτειο του Πολυτεχνείου

  1. katerina says:

    ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ.ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ 5Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΕΡΡΩΝ ΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ;

  2. Θωμάς says:

    Βεβαίως και μπορείτε. Επίσης μπορείτε να κάνετε ό,τι αλλαγές κρίνετε πως χρειάζονται.
    Καλή επιτυχία!

  3. Χλόη says:

    Συνάδελφε Θωμά δυο λόγια κι από την Κύπρο! Συγχαρητήρια για την έξοχη δουλειά σας! Είναι όλα υπέροχα! Θα ήθελα να παρακαλέσω κι εγώ με τη σειρά μου να μου δώσετε την άδειά σας για να ανεβάσω κάποιο από τα θεατρικά σας στο σχολείο μας ή να χρησιμοποιήσω κάποια σκηνή για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Εύχομαι κάποια στιγμή να εκδοθούν σε βιβλίο γιατί πραγματικά είναι καταπληκτική δουλειά. Συγχαρητήρια και πάλι και καλή συνέχεια.

  4. Θωμάς says:

    Αγαπητή Χλόη, σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Φυσικά και μπορείς να ανεβάσεις όποιο έργο ή όποια σκηνή θέλεις. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαίρομαι που η δουλειά μου έφτασε και στην Κύπρο!
    Καλή επιτυχία!

  5. Χλόη says:

    Κι εγώ πολύ χαίρομαι που σε γνώρισα… έστω και διαδικτυακά. Είναι κι η μητέρα μου δασκάλα και έγραψε κι εκείνη αρκετά και ενδιαφέροντα και θεατρικά και λογοτεχνικά αλλά και παιδικά και ποίηση. Αν θες πολύ ευχαρίστως να σου στείλω τη διεύθυνσή της να επικοινωνήσετε. Είμαι σίγουρη ότι θα έχετε πολλά να πείτε. Το email μου το βλέπεις νομίζω. Να’σαι καλά!

  6. athanasia says:

    Αγαπητέ συνάδελφε, βρήκα ενδιαφέροντα και τα δύο θεατρικά σου .Θα μπορούσα να διασκευάσω κάποια μέρη τους ,ώστε να τα ανεβάσουμε στο 40 Δημοτικό Σχολείο Αθηνών;

  7. Μαρία says:

    Αγαπητέ συνάδελφε. Πολύ ωραίο το θεατρικό που γράψατε. Συγχαρητήρια! Θα μπορούσα να το ανεβάσω στο σχολείο μου; Μόνο που θα πρέπει να κάνω κάποιες μικρές αλλαγές. Συγκεκριμένα να περιορίσω των αριθμό των παιδιών που παίρνουν μέρος. Σας εύχομαι καλή υγεία και καλή συνέχεια στο όμορφο έργο σας.

  8. Θωμάς says:

    Ευχαριστώ πολύ τόσο για τα συγχαρητήρια όσο και για τις ευχές σας. Αισθάνομαι πολύ όμορφα που αν και δεν το θεώρησα ποτέ απαραίτητο, εντούτοις τόσοι συνάδελφοι μου ζητούν την άδεια και μου γράφουν ένα καλό λόγο. Να είστε καλά και να έχετε πάντα τη διάθεση να ανεβάζετε θεατρικές παραστάσεις. Είναι από τα λίγα πράγματα που θα θυμούνται για πάντα τα παιδιά.

  9. Παναγιωτή Αγάπη says:

    Αγαπητέ συνάδελφε Θωμά,
    Συγχαρητήρια ξανά για το έργο σου! Είμαστε καθηγήτριες από το Γυμνάσιο Καρπενησίου και έχουμε αναλάβει τη γιορτή του Πολυτεχνείου. Διαβάσαμε ότι επιτρέπεις να ανεβάσουμε το θεατρικό σου και σε ευχαριστούμε. Θα θέλαμε ωστόσο να αναφέρουμε το όνομά σου ως συγγραφέα του έργου, στο πρόγραμμα της γιορτής. Αν δεν επιθυμείς κάτι τέτοιο, το σεβόμαστε και ευχαριστούμε ακόμα μια φορά για την πολύτιμη δουλειά σου. Ευχόμαστε καλή συνέχεια στο θεατρικό έργο σου!

    • Θωμάς says:

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Χαίρομαι που τα έργα μου αρέσουν και σε συναδέλφους καθηγητές. Είναι μεγάλη μου τιμή. Το πλήρες όνομά μου είναι Μενεξές Θωμάς, είμαι δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη και ελπίζω κάποια στιγμή να μου έρθει ξανά η έμπνευση να γράψω ένα θεατρικό έργο για παιδιά.

  10. athanasia says:

    Γεια σας απο το Σιδνει
    Το εργο που εχετε γραψει ειναι παρα πολυ καλο θα μου επιτρεψετε να το ανεβασω?
    Καθε χρονο κανουμε και εμεις επετειο του Πολυτεχνειο, ενα πολυ σημαντικο κομματι της ιστοριας μας κατα τη γνωμη μου. Συγχαρητηρια και παλι.
    Ευχαριστουμε,
    Τα Ελληνοπουλα του Σιδνει

    • Θωμάς says:

      Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση διάβασα το μέιλ σου, αγαπητή Αθανασία. Με το Σίδνεϊ με συνδέει μεγάλος δεσμός καθώς ζουν εκεί οι γονείς και οι δύο αδελφές της γυναίκας μου με τις οικογένειες τους. Οι αναμνήσεις μου από την επίσκεψη μου στο Σίδνεϊ, το 1997, έχουν μείνει ακόμα ανεξίτηλες και ευχή μου είναι να μπορέσω κάποια στιγμή να το επισκεφθώ ξανά.
      Φυσικά και σας δίνω την άδεια να ανεβάσετε το θεατρικό μου, μπορεί κατά σύμπτωση να συμμετέχει και κάποιο από τα 4 ανηψάκια μου.

  11. Αγαπητέ Θωμα συγχαρητήρια για το έργο σου.
    Θα μπορούσα να συμπεριλάβω το θεατρικό σου σε μια συλλογή υλικού για το Πολυτεχνείο που ετοιμάζω ως υπευθυνος πολιτιστικών θεμάτων και η οποία θα είναι διαθεσιμη για τους εκπαιδευτικούς της Α Δ/νσης ΠΕ Αθήνας;

  12. Θωμάς says:

    Αγαπητέ συνάδελφε, τιμή μου να συμπεριληφθεί το έργο μου σε ιστοσελίδα διαθέσιμη για εκπαιδευτικούς. Το πλήρες όνομά μου είναι Θωμάς Μενεξές και είμαι δάσκαλος στο 33ο Δ.Σ. Θεσσαλονίκης.

  13. Ευχαριστώ πολύ. Θα σε ενημερώσω όταν γίνει η ιστοσελίδα. Θα ήθελα και τη γνώμη σου για το στήσιμο της.

  14. klelia says:

    ειναι ενα πολυ ωραιο θεατρικο και θα το παρουσιαση η ταξη στ΄2 του 1ου δημοτικου σχολειου

  15. Αγαπητέ Θωμά για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αποτελείς πηγή έμπνευσης και δημιουργίας για εμάς (δύο καθηγητές) και τα παιδιά του σχολείου μας.

    Διδάσκω στο Ειδικό Γυμνάσιο – Λύκειο Κωφών Βαρηκόων Θεσσαλονίκης.

    Πέρυσι στα πλαίσια της γιορτής της 17ης Νοεμβρίου με μια ομάδα κωφών και βαρήκοων παιδιών δημιουργήσαμε μία ταινία στην Νοηματική Γλώσσα, βασισμένη στο θεατρικό «Εμένα με νοιάζει» πλαισιωμένη με σκηνές και ντοκουμέντα της εποχής, όπως τα κατέγραψε ο τηλεοπτικός φακός.

    Φέτος ακολουθήσαμε την ίδια πετυχημένη συνταγή με το έργο σου “Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ”, το οποίο είναι ένα εξίσου ωραίο θεατρικό.

    Προέκυψε λοιπόν ένα βίντεο 40 λεπτών, το οποίο τόσο οι εμπλεκόμενοι όσο και οι ακροατές του, το ευχαριστήθηκαν για πολλούς και διάφορους λόγους…

    Στο βίντεο που δημιουργήθηκε έχουν ενσωματωθεί υπότιτλοι με όσο το δυνατόν καλύτερο συγχρονισμό μας επέτρεπε ο χρόνος που είχαμε στην διάθεσή μας.

    Την ταινία την ανέβασα στο site του σχολείου : http://gym-ekv-thess.thess.sch.gr (στην ενότητα “Βίντεο – Δράσεις”).

    Σε ευχαριστούμε πολύ.

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s