«ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ»: αφηγήσεις

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Οι παρακάτω αφηγήσεις βασίζονται σε κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 15/11/2003) 

 

Βασιλική Μπεκιάρη

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 1: Το 1973 η Βασιλική Μπεκιάρη ήταν 17 ετών.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 2: Είχε έρθει με τους γονείς της και τον αδελφό της απ’ την επαρχία στην Αθήνα, ελπίζοντας όπως όλοι σ’ ένα καλύτερο αύριο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 3: Για να βοηθήσει την οικογένειά της που ήταν φτωχή, η Βασιλική δούλευε το πρωί και το βράδυ πήγαινε σχολείο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 1: Είχε σκοπό να γίνει γιατρός για να μπορεί να βοηθάει τους συνανθρώπους της, να απαλύνει τον πόνο των φτωχών και βασανισμένων ανθρώπων.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 2: Οι γύρω της έλεγαν πάντα τα καλύτερα λόγια για το χαρακτήρα της. Κορίτσι «λουλούδι» την περιγράφουν όλοι τους.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 3: Το μεσημέρι της 17ης Νοεμβρίου του 1973, ανέβηκε στην ταράτσα του σπιτιού της στον Νέο Κόσμο, μαζί με γείτονες και φίλους για να δει τι συμβαίνει στις φυλακές ανηλίκων που ήταν σχεδόν δίπλα τους.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 1: Κάποιοι ανήλικοι είχαν ξεσηκωθεί και ακουγόταν μεγάλη φασαρία.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 2: Ξαφνικά όλοι την είδαν να σωριάζεται στο πάτωμα χτυπημένη από σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού της.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 3: Την πήγαν αμέσως στο νοσοκομείο μα ήταν αργά. Η Βασιλική είχε πεθάνει.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 1: Ποτέ δεν έγινε γνωστό από πού προήλθαν τα πυρά. Είτε από περίπολο είτε από τη φρουρά της γειτονικής φυλακής.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 2: Γιατί σημάδεψαν όμως τη Βασιλική;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 3: Τι τους είχε κάνει;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 1: Κανείς δεν απάντησε ποτέ σ’ αυτά τα ερωτήματα.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 2: Η Βασιλική, που ξυπνούσε απ’ τα χαράματα για να δουλέψει στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς της, δεν είχε κάνει κακό σε κανέναν, δεν είχε βλάψει κανέναν.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 3: Ήταν τόσο αθώα…

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 1: Κι είχε τόσα όνειρα για το μέλλον της…

Διομήδης Κομνηνός, ετών 17

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 4: Το 1973 ο Διομήδης Κομνηνός ήταν μαθητής της έκτης γυμνασίου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 5: Στις 16 Νοεμβρίου, το βράδυ, βρισκόταν στην οδό Αβέρωφ μεταφέροντας τραυματίες διαδηλωτές.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 6: Ξαφνικά χτυπήθηκε θανάσιμα στην καρδιά.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 4: Τα πυρά τα έριξαν σκοπεύοντάς τον από 10 μέτρα, άντρες της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 5: Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 6: Ο Διομήδης Κομνηνός δεν έτρεξε να κρυφτεί μόλις εμφανίστηκαν οι άντρες της φρουράς.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 4: Συνέχισε να βοηθάει τους τραυματίες και ίσως αυτό ήταν που εξόργισε τους δολοφόνους του.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 5: Δεν έσκυψε το κεφάλι.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 6: Δεν έδειξε φόβο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 4: Κι ήταν μόνο 17 ετών.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 5: Είχε όνειρο να περάσει στο πανεπιστήμιο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 6: Να γίνει μηχανικός.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 4: Δυστυχώς η σφαίρα που τον σκότωσε δεν του επέτρεψε να εκπληρώσει το όνειρό του…

Αλέξανδρος Σπαρτίδης, ετών 16

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 7: Το 1973 ο Αλέξανδρος Σπαρτίδης ήταν μαθητής της Ε΄ γυμνασίου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 8: Στις 17 Νοεμβρίου, ώρα 10.30 το πρωί, βάδιζε στην οδό Πατησίων.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 9: Εκεί μια σφαίρα τον τραυμάτισε θανάσιμα στην κοιλιά.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 7: Τα πυρά προήλθαν από κάποιον άντρα της στρατιωτικής φρουράς που βρισκόταν στην ταράτσα του ΟΤΕ και πυροβολούσε ανυποψίαστους πολίτες.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 8: Επικεφαλής αυτής της ομάδας ήταν ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης του 573 τάγματος πεζικού.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 9: Ο άτυχος νεαρός μεταφέρθηκε από τους διερχόμενους στο ΚΑΤ, όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 7: Δεν ξέρουμε αν ο Σπαρτίδης κατευθυνόταν στο Πολυτεχνείο ή απλώς βρέθηκε τυχαία εκεί.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 8: Ούτε αυτοί που τον δολοφόνησαν ήξεραν.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 9: Τους αρκούσε πως ήταν νεαρός και βρισκόταν κοντά στο Πολυτεχνείο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 7: Αυτό ήταν το έγκλημα του Σπαρτίδη. Τα νιάτα του…


Ανδρέας Κούμπος ετών 63

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 10: Ο Ανδρέας Κούμπος ήταν βιοτέχνης από την Καρδίτσα.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 11: Κατοικούσε στον Κολωνό, στην οδό Αμαλιάδος 12.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 12: Γύρω στις 11 το πρωί στις 18 Νοεμβρίου, βάδιζε στην οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 10: Εκεί τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 11: Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών και αργότερα στο ΚΑΤ.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 12: Όπως βεβαιώνει ο γιος του, όσο καιρό ήταν στο νοσοκομείο οι στρατιώτες τον ειρωνεύονταν.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 10: Του έλεγαν: «Και συ φοιτητής είσαι;»

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 11: Ο ίδιος φώναζε πως και με κομμένα πόδια θα έβγαινε στους δρόμους να αποκαλύψει ποιοι τον είχαν χτυπήσει.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 12: Δυστυχώς δεν τα κατάφερε.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 10: Δυο μήνες αργότερα πέθανε από τα τραύματά του.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 11: Ο εξευτελισμός του όμως συνεχίστηκε και μετά θάνατον.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 12: Στην κηδεία του, στους Σοφάδες Καρδίτσας, όσοι ήταν οι συγγενείς και οι φίλοι, τόσοι ήταν και οι χωροφύλακες, που είχαν αναπτυχθεί γύρω από το νεκροταφείο. Οι ώρες περνούσαν και δεν άφηναν τη νεκροφόρα να πλησιάσει.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 10: Μόλις νύχτωσε οι συγγενείς και οι φίλοι αποχώρησαν.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 11: Τότε, κόντρα στις παραδόσεις της Εκκλησίας, οι χωροφύλακες επέβαλαν να ταφεί ο νεκρός μέσα στη νύχτα με τα φώτα της νεκροφόρας.

Μάρκος Καραμανής, ετών 23

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 13: Ο Μάρκος Καραμανής ήταν ηλεκτρολόγος από τον Πειραιά.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 14: Στις 17 Νοεμβρίου το πρωί βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας στην πλατεία Αιγύπτου, κοντά στο Πολυτεχνείο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 13: Εντελώς ξαφνικά μια ριπή τον τραυμάτισε θανάσιμα στο κεφάλι.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 14: Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα», όπου απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 13: Τα πυρά που τον σκοτώσαν προήλθαν και πάλι από τη στρατιωτική φρουρά που ενέδρευε στην ταράτσα του ΟΤΕ.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 14: Επικεφαλής ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης.

 

Μιχαήλ Μυρογιάννης ετών 20

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 15: Ο Μιχάλης Μυρογιάννης ήταν ηλεκτρολόγος από τη Μυτιλήνη.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 16: Στις 18 Νοεμβρίου βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 15: Εκεί τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του στρατού.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 16: Ο αξιωματικός ήταν ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 15: Ο άτυχος Μυρογιάννης μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών σε κωματώδη κατάσταση.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 16: Την ίδια μέρα, λίγες ώρες αργότερα, πέθανε.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 15: Γιατί άραγε σκότωσαν τον Μιχάλη, μια μέρα μετά τη λήξη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 16: Το τανκς είχε γκρεμίσει την πύλη.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 15: Οι φοιτητές είχαν διαλυθεί.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 16: Τα κρατητήρια ήταν γεμάτα νεαρούς.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 15: Κι όμως τα θηρία συνέχιζαν να σκοτώνουν…

Σπύρος Μαρίνος, ετών 35

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 13: Ήταν ιδιωτικός υπάλληλος από τη Ζάκυνθο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 14: Στις 16 Νοεμβρίου το βράδυ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 13: Εκεί κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 14: Δεν κατάφερε να αντέξει τα τραύματα και λίγο αργότερα πέθανε.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 13: Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Ζάκυνθο.

Δημήτρης Θεοδωράς, ετών 5

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 17: Στις 17 Νοεμβρίου το μεσημέρι ο μικρός Δημήτρης διέσχιζε με τη μητέρα του, Μαρία Θεοδωρά, τη Λεωφόρο Παπάγου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 18: Εκεί τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό τον ίλαρχο Σπυρίδωνα Σταθάκη.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 17: Η περίπολος βρισκόταν ακροβολισμένη στον κοντινό λόφο του Αγίου Θεράποντα. Ο μικρός Δημήτρης πέθανε ακαριαία.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 18: Όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 17: Είναι δυνατόν κάποιος να σημάδεψε ένα μικρό παιδάκι;

Προφανώς όχι.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 17: Όμως αυτοί που πυροβολούσαν στα τυφλά, ρίχνοντας εναντίον όχι μόνο διαδηλωτών μα και του απλού κόσμου, γνώριζαν πως θα είχαν θύματα.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 18: Κι όχι μόνο γνώριζαν μα και ήθελαν θύματα!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 17: Ήθελαν μάλιστα πολλά θύματα για να φοβίσουν τον κόσμο και να τον κάνουν να μείνει στο σπίτι του.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 18: Κι αν ανάμεσα στα θύματα υπήρχε κι ένα μικρό παιδάκι 5 ετών, αυτό ούτε που τους ένοιαζε…

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 17: Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να διατηρηθούν στην εξουσία.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 18: Με κάθε τρόπο…


Πυροβολούσαν στα τυφλά!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 19: 56 ώρες ελευθερίας έζησαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 20: Από τις 7 το απόγευμα, στις 14 Νοεμβρίου 1973 έως τις 3 τα ξημερώματα της 17ης.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 19: 56 ώρες, μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο, η Ελλάδα συγκλονιζόταν.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 20: Χιλιάδες άτομα αγωνίζονταν για την ελευθερία.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 19: Στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν νέοι άνθρωποι από 16 έως 30 χρόνων, μαθητές, φοιτητές και κυρίως εργάτες και ιδιωτικοί υπάλληλοι.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 20: Και αυτό τρόμαζε τη χούντα ακόμη περισσότερο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 19: Οι μαθητές από τα σχολεία στα Πατήσια είχαν πλημμυρίσει τους δρόμους του κέντρου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 20: Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δυνάμεις καταστολής συνέλαβαν περίπου 80 μαθητές και τραυμάτισαν άλλους 100.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 19: Όπως προέκυψε κατά τη διάρκεια της δίκης της χούντας, οι εντολές προς στρατιώτες και αστυνομικούς ήταν αυστηρότατες.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 20: Ήταν τέτοιο το χάος και ο πανικός των στρατιωτικών, οι οποίοι πυροβολούσαν στα τυφλά ακόμη και όταν έβλεπαν μικρά παιδιά.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 19: Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του μικρού Δημήτρη Θεοδωρά, ο οποίος χτυπήθηκε στο κεφάλι από άντρες στρατιωτικής περιπόλου στου Ζωγράφου, ενώ διέσχιζε το δρόμο με τη μητέρα του.

2 Responses to «ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ»: αφηγήσεις

  1. Ο/Η Αγγελική λέει:

    Αξιότιμε κύριε Μενεξέ,
    σας συγχαίρω για το εξαιρετικό εκπαιδευτικό υλικό σας και αναρωτιέμαι αν θα είχα την άδειά σας να το χρησιμοποιήσω και να ανεβάσω τώρα και στο μέλλον κάποια από τα θεατρικά σας, για τις σχολικές εορτές. Είμαι καθηγήτρια σε Γυμνάσιο της Λακωνίας. Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Τα θερμά μου συγχαρητήρια!

    • Ο/Η Θωμάς λέει:

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Την έχετε την άδειά μου να ανεβάσετε όποιο απ’ τα θεατρικά μου κρίνετε ενδιαφέρον.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s