Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ χιουμοριστικό νοσταλγικό θεατρικό για το τέλος της χρονιάς

 

ΜΕΝΕΞΕΣ ΘΩΜΑΣ

Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

Θεατρικό έργο για παιδιά του Δημοτικού και των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου

Τα πρόσωπα:

Μεγάλοι:          ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

ΚΥΡΙΑ ΑΜΑΛΙΑ (η δασκάλα της τάξης)

ΤΡΟΜΑΡΑΣ (ο πιο αυστηρός δάσκαλος του σχολείου)

 

Οι μαθητές:     ΑΝΤΙΓΟΝΗ                                       ΜΑΡΚΟΣ

ΕΛΠΙΔΑ                                             ΑΛΕΞΗΣ

ΜΑΡΙΑΝΘΗ                                      ΑΝΔΡΕΑΣ

ΕΛΣΑ                                                 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΜΑΓΔΑ                                              ΘΑΝΑΣΗΣ

ΕΛΕΝΗ

ΓΕΩΡΓΙΑ

 

Η υπόθεση του έργου:

Το έργο εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς 1968-69. Ένα παιδί λερώνει κατά λάθος με πορτοκαλάδα τον κατάλογο της κυρίας Αμαλίας. Όμως γι’ αυτή τη ζημιά κατηγορείται άδικα μια άλλη μαθήτρια, η Αντιγόνη. Μάλιστα ο Διευθυντής απειλεί ότι θα την αποβάλει απ’ το σχολείο. Μια συμμαθήτρια της Αντιγόνης θα προσπαθήσει να τη βοηθήσει. Όμως τα πράγματα εξελίσσονται κάπως διαφορετικά…

 


ΣΚΗΝΗ 1η

(Όλο το έργο εκτυλίσσεται σε μια σχολική τάξη της δεκαετίας του ’60. Έτσι το σκηνικό αποτελείται από θρανία, πίνακα, την έδρα της δασκάλας και οτιδήποτε εποπτικό υλικό ταιριάζει με εκείνη την εποχή. Οι μαθητές και οι μαθήτριες είναι φυσικά ντυμένοι με ποδιές)

(Στην πρώτη σκηνή εμφανίζονται τα αγόρια, τα οποία συνομιλούν για το επικείμενο τέλος της σχολικής χρονιάς)

ΑΛΕΞΗΣ: Άντε, λίγες μέρες έμειναν ακόμα. Πάει κι αυτή η σχολική χρονιά. Τέρμα τα βάσανα.

ΑΝΔΡΕΑΣ: Πώς περνάει όμως ο καιρός! Πότε ήταν Σεπτέμβριος, πότε έφτασε ο Ιούνιος, δεν κατάλαβα τίποτα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Γιατί, κατάλαβες πώς πέρασαν τόσα χρόνια στο σχολείο;

ΘΑΝΑΣΗΣ: Έχεις δίκιο! Φτάσαμε πια στα 1969 και είμαστε έτοιμοι να πάμε στο Γυμνάσιο. Δεν μπορώ να το πιστέψω.

ΜΑΡΚΟΣ: Ελπίζω μόνο να μη δέρνουν στο Γυμνάσιο. Γιατί άμα κι εκεί οι καθηγητές βαράνε καρπαζιές σαν τον Τρομάρα τότε…καήκαμε…

ΑΝΔΡΕΑΣ: Λέτε να φτάσει μια εποχή που θα καταργηθεί το ξύλο στα σχολεία;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Μπα, μην το σκέφτεσαι. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ούτε το 2015.

ΑΛΕΞΗΣ: Να δεις που θα γίνει! Είμαι σίγουρος. Μέχρι το 2015 όλα τα κακά του πλανήτη μας θα έχουν σταματήσει: πόλεμοι, αδικία, φτώχεια και φυσικά το ξύλο στα σχολεία!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Πώς είσαι τόσο βέβαιος γι’ αυτό;

ΑΛΕΞΗΣ: Μα ο κόσμος προοδεύει. Δεν το καταλάβατε ακόμα; Εδώ, σε λίγο θα πατήσουμε στο φεγγάρι! Τίποτε δε μένει ίδιο. Όλα αλλάζουν.

ΑΝΔΡΕΑΣ: Κι άμα αλλάξουν προς το χειρότερο;

ΑΛΕΞΗΣ: Καλύτερα θα γίνουν τα πράγματα, όχι χειρότερα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Λέτε να έχουμε και δημοκρατία;

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Σσσσσσ!!!!! Σταμάτα! Μη μιλάς! Θα σ’ ακούσει κανείς!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Ποιος να μ’ ακούσει, ρε παιδιά;

ΘΑΝΑΣΗΣ: Παναγιώτη, ξέρεις τι λέει ο πατέρας μου; Ότι και οι τοίχοι έχουν αυτιά!

ΑΛΕΞΗΣ: Ε, ναι λοιπόν! Και δημοκρατία θα έχουμε στα σχολεία! Φοβάστε να το πείτε;

ΜΑΡΚΟΣ: Τι εννοείς δημοκρατία στο σχολείο; Να διαλέγουμε εμείς τους δασκάλους και τους καθηγητές;

ΑΛΕΞΗΣ: Γιατί όχι; Δεν είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε ποιος δάσκαλος είναι σωστός και ποιος άχρηστος;

ΜΑΡΚΟΣ:  Ωραία ιδέα. Έλα εδώ κύριε Τρομάρα, τι σ’ αρέσει; να βαράς τα παιδιά;

Εντωμεταξύ μπαίνει στη σκηνή ο κύριος Τρομάρας. Οι υπόλοιποι μαθητές τον βλέπουν και υποχωρούν. Όμως ο Μάρκος  δεν τον έχει αντιληφτεί και συνεχίζει.

ΜΑΡΚΟΣ: Ξέρεις, κύριε Τρομάρα, έχουμε δημοκρατία στο σχολείο. Και στις εκλογές που έγιναν ανακηρύχτηκες ο χειρότερος δάσκαλος. Λυπάμαι πολύ, πρέπει να φύγεις. (Ο Τρομάρας έχει φτάσει πίσω του και κουνάει το κεφάλι του – Ο Μάρκος όμως συνεχίζει) Α, μη το ξεχάσω, και φεύγοντας, μάζεψε αυτά τα σκουπίδια απ’ το πάτωμα. Άντε παιδί μου, τι στέκεσαι; Γρήγορα, δεν καταλαβαίνεις ελληνικά; Τι θέλεις; να σου ρίξω καμιά σφαλιάρα, σαν αυτές που μας έριχνες εσύ τόσα χρόνια;

(Ο Τρομάρας του χτυπάει την πλάτη)

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Τι συμβαίνει Γεωργιάδη;

ΜΑΡΚΟΣ: (Γυρίζει και αντικρίζει μπροστά του τον Τρομάρα) Ε, κύριε Τρομάρα, εγώ, δηλαδή…δεν εννοούσα …

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Ξέρω τι εννοούσες. Κατάλαβα πολύ καλά, δεν είμαι βλάκας.

ΜΑΡΚΟΣ: Όχι, κύριε Τρομάρα, συγγνώμη, άλλο ήθελα να πω.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Γεωργιάδη, βάλε μυαλό γιατί δεν θα τα πάμε καλά…Λοιπόν, λέγε, τι προτιμάς. Να σε μελανιάσω στο ξύλο ή να γράψεις 100 φορές «είμαι ένας γάιδαρος και δε θα κοροϊδέψω ξανά τον κύριο Τρομάρα»;

ΜΑΡΚΟΣ: Προτιμώ κύριε Τρομάρα την τιμωρία. Θα γράψω 100 φορές αυτό που είπατε.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Τι θα γράψεις δηλαδή;

ΜΑΡΚΟΣ: (τα έχει χάσει) Εεεε, «δε θα κοροϊδέψω ξανά τον κύριο Τρομάρα …»

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Και κάτι άλλο θα γράψεις Γεωργιάδη: «είμαι γάιδαρος».

ΜΑΡΚΟΣ: Εεεε, ναι κύριε Τρομάρα, είστε γάιδαρος …

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Τι είπες ρε παλιόπαιδο, θα σε σκοτώσω!! Κρατάτε με!

ΜΑΡΚΟΣ: Όχι, κύριε Τρομάρα δεν ήθελα να πω αυτό που είπα. Συγγνώμη, μπερδεύτηκα.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Λοιπόν η τιμωρία σου έγινε 200 φορές. Και μην τολμήσεις να κάνεις έστω κι ένα λάθος. Κατάλαβες; Θα σε μάθω εγώ να κάνεις τον έξυπνο. Αφού δεν μπορεί να σε στρώσει η κυρία σου, θα σε στρώσω εγώ! (Γυρίζοντας προς τους υπόλοιπους) Κι ακούστε, εσείς. Κάτι πήρε το αυτί μου για δημοκρατία. Μη ξανακούσω τέτοια λέξη. Εδώ είμαστε σοβαρό σχολείο. Το καταλάβατε; Άντε δρόμο τώρα. Διάλειμμα είναι, έπρεπε να είστε όλοι έξω. (Φεύγουν όλοι – Μένει ο Τρομάρας μόνος του) Αμάν πια αυτά τα παλιόπαιδα της σημερινής εποχής. Μόνο από ξύλο καταλαβαίνουν. Δεν παίρνουν από λόγια… (Κουνάει το κεφάλι του) Χάλασε η σημερινή νεολαία. Δεν είναι σαν κι εμάς. (Αποχωρεί μονολογώντας) Βρε καλά κάνω εγώ και τα δέρνω τα παλιόπαιδα, καλά κάνω και τα δέρνω!


ΣΚΗΝΗ 2η

(Χτυπάει το κουδούνι. Όλα τα παιδιά μπαίνουν στην τάξη. Μια μαθήτρια, η Αντιγόνη βγάζει απ’ το θρανίο της ένα κασετόφωνο της εποχής. Ακούγεται το τραγούδι των Ολύμπιανς «Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο». Όλα τα παιδιά αρχίζουν να χορεύουν και να τραγουδούν. Λίγη ώρα αργότερα εμφανίζεται στην πόρτα  η δασκάλα τους, η κυρία Αμαλία)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Θυμωμένη) Εεεπ! Τι κάνετε εδώ παλιόπαιδα; Τι τραγούδια είναι αυτά που ακούτε; δεν ντρέπεστε;

ΜΑΓΔΑ: Συγγνώμη, κυρία. Δε θα το ξανακάνουμε. Μη μας μαλώνετε.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Και το κασετόφωνο, ποιος το έφερε στην τάξη; Κανείς δε μιλάει; Ποιανού είναι λοιπόν;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Δικό μου είναι κυρία. Το έφερα για να ακούσουμε κάτι καινούρια τραγούδια.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Έπρεπε να το φανταστώ Παπαγεωργίου ότι εσύ το έκανες. Αλλά αυτό δε θα περάσει έτσι. Θα σε αναφέρω στον κύριο Διευθυντή!

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Όχι κυρία μην το κάνετε, σας ορκίζομαι, δε θα το ξανακάνω.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Σκέφτεται λίγη ώρα) Εντάξει, Παπαγεωργίου, μη τυχόν όμως ξαναφέρεις το κασετόφωνο στην τάξη. Κατάλαβες;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Μάλιστα κυρία.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Και θυμήσου, είναι η τελευταία φορά που σε συγχωρώ. Το κατάλαβες; Η τελευταία φορά! (Μιλάει μόνη της) Ακούς εκεί να φέρουν κασετόφωνο στο σχολείο. Αυτά τα σημερινά παιδιά έχουν χαλάσει πια. Ακούς εκεί … Ολόκληρο κασετόφωνο… (Προς τους μαθητές της) Παιδιά, έχω να σας δώσω μια συμβουλή. Μην ακούτε τα μοντέρνα τραγούδια. Είναι άθλια. Η νεολαία σήμερα μπορεί να χορεύει μ’ αυτά, αλλά σε μερικά χρόνια θα έχουν ξεχαστεί.

ΜΑΓΔΑ: Εσείς κυρία, τι τραγούδια ακούγατε όταν ήσασταν νέα;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Α, παιδί μου εμείς ακούγαμε ωραία τραγούδια, με νόημα. Όχι αυτά τα γιεγιέδικα που ακούν τώρα οι βρώμικοι μακρυμάληδες, οι χίπηδες … Λοιπόν, να σας δώσω μια συμβουλή.

ΕΛΕΝΗ: Πααάλι συμβουλή κυρία, πριν από λίγο μας δώσατε.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Ε, τι να κάνουμε παιδί μου, εμείς οι δάσκαλοι γι’ αυτό είμαστε, για να δίνουμε συμβουλές.

(Μπαίνει ένα παιδί στην τάξη)

ΠΑΙΔΙ: Κυρία Αμαλία, σας ζητάει ο κύριος Διευθυντής στο γραφείο του.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Εντάξει, έρχομαι αμέσως. Λοιπόν παιδιά, κάντε ησυχία, σε 5 λεπτά επιστρέφω.

(Η δασκάλα αποχωρεί – σηκώνονται μόνο τα κορίτσια και αρχίζουν να συνομιλούν)

ΜΑΓΔΑ: Αμάν πια αυτοί οι μεγάλοι, όλο να συμβουλεύουν θέλουν.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Ναι, δίκιο έχεις. Κι εγώ έχω βαρεθεί να ακούω όλο συμβουλές. «Μην τρέχετε, μη φωνάζετε, μη μαλώνετε, μη χορεύετε». Εεε φτάνει πια. Παιδιά είμαστε. Θέλουμε και λίγο να παίξουμε.

ΕΛΠΙΔΑ: Ξέρετε τι περιμένω πώς και πώς; Πότε θα έρθει μια μέρα που δε θα είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε συνέχεια συμβουλές. Θα είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε.

ΕΛΕΝΗ: Αυτό Ελπίδα θα γίνει μόνο όταν μεγαλώσουμε.

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Ναι, και δε θα φοράμε αυτές τις ποδιές. Τις βαρέθηκα πια, δεν τις αντέχω.

ΕΛΣΑ: Ξέρετε τι σκέφτομαι. Να, πιστεύω ότι θα έρθει κάποτε μια εποχή που τα παιδιά στα σχολεία δε θα φορούν ποδιές.

ΕΛΕΝΗ: Τι βλακείες λες πάλι Παπαοικονόμου. Είναι δυνατόν να υπάρξει σχολείο χωρίς ποδιές; Τι άλλο θ’ ακούσουμε.

ΕΛΣΑ: Γιατί βρε παιδιά δεν το πιστεύετε; Κάποτε θα γίνει κι αυτό. Θα πηγαίνουν οι μαθητές στο σχολείο φορώντας τα δικά τους ρούχα. Γιατί όχι;

ΕΛΕΝΗ: Σιγά μην πηγαίνουν φορώντας και σκουλαρίκια. Άντε σταμάτα τις εξυπνάδες.

ΕΛΠΙΔΑ: Τι σας νοιάζει τι θα κάνουν τότε οι μαθητές; Εμείς θα είμαστε μεγάλοι πια, θα γυρνάμε στα μαγαζιά, θα ψωνίζουμε ό,τι μας αρέσει, μετά θα πηγαίνουμε για χορό, και το πρωί θα ξυπνάμε ό,τι ώρα θέλουμε!

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Ωραία τα λες, αλλά λεφτά που θα βρίσκεις για να τα κάνεις όλα αυτά;

ΕΛΠΙΔΑ: Και λεφτά να μην έχω δεν με νοιάζει. Μόνο να μην ακούω άλλες συμβουλές. Τις βαρέθηκα πια.


ΣΚΗΝΗ 3η

(Μπαίνει η δασκάλα – οι μαθήτριες κάθονται κάτω)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Λοιπόν παιδιά, δεν άργησα έτσι; Τι λέγαμε; Α, να σας δώσω μια συμβουλή.

ΕΛΕΝΗ: Τι πρωτότυπο …

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Τι είπες;

ΕΛΕΝΗ: Τίποτα κυρία. Περιμένω να την ακούσω.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Ένα έχω να σας πω. Μην ακούτε καθόλου τα μοντέρνα τραγούδια. Να κλείνετε τα αυτιά σας όταν τα παίζουν στο ραδιόφωνο.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Κι αν τα βάζει η τηλεόραση κυρία; Τι να κάνουμε; Να κλείνουμε και τα μάτια μας;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Α, βέβαια έχουμε τώρα και την τηλεόραση. Καινούρια εφεύρεση. Αχ παιδιά μου, η εποχή μας είναι επικίνδυνη. Φανταστείτε, υπάρχουν σήμερα τραγουδίστριες που φορούν παντελόνι! Και βγαίνουν στην τηλεόραση έτσι ντυμένες! Με παντελόνι! (Κουνάει το κεφάλι της) Τέλος πάντων, ας πάμε στο μάθημά μας. (Ανοίγει τον κατάλογο – οι μαθητές βγάζουν ένα επιφώνημα δυσαρέσκειας:  Ωωωχ!)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Να σηκωθεί ο Παπαγρηγορίου.

(Σηκώνεται ο Ανδρέας)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Λοιπόν Παπαγρηγορίου, πες μου τους κανόνες τονισμού για την παραλήγουσα.

ΑΝΔΡΕΑΣ: (Παίρνει βαθιά ανάσα) Μακρά παραλήγουσα προ βραχείας ληγούσης περισπάται…παραδείγματος χάριν: μήλον…ναύλα κ.α. (κομπιάζει)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Τις εξαιρέσεις! Να ακούσω, τις εξαιρέσεις!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Εεεε…είτε, μήτε, καίτοι, ώστε, ούτε κλπ.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Ωραία! Προχώρα στο δεύτερο κανόνα! Άντε! Με το τσιγκέλι στα βγάζω!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Τα μακρά δίχρονα…

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Δυσανασχετεί) Αργείς! Πολύ αργείς!

ΑΝΔΡΕΑΣ: …εεε…προ βραχείας ληγούσης…εεε….περισπώνται.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Πες μου τι γίνεται με το δίχρονο της παραληγούσης στα εθνικά.

ΑΝΔΡΕΑΣ: (Σιωπή)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Γιατί δεν τα ξέρεις; Δε σου είπα να τα διαβάσεις; (Γυρίζοντας προς την υπόλοιπη τάξη) Ποιος τα γνωρίζει; (Σηκώνουν χέρι μερικά παιδιά) Λέγε, Γεωργία.

ΓΕΩΡΓΙΑ: (Από τη θέση της) Το δίχρονο της παραλήγουσας…

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Παραληγούσης! Παραληγούσης! Μάθετε σωστά την καθαρεύουσα!

ΓΕΩΡΓΙΑ: Το δίχρονο της παραληγούσης στα εθνικά: Ασιάται, Σπαρτιάται, Τεγεάται, θεωρείται μακρόν, εξαιρούνται τα: Γαλάται, Δαλμάται,

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Μπράβο, Γεωργία. Είσαι πολύ καλά διαβασμένη. Όχι σαν τον Παπαγρηγορίου.

(Πετάγεται ο Ανδρέας)

ΑΝΔΡΕΑΣ: Μα, κυρία, αφού δεν κάνω λάθη στους τόνους, γιατί πρέπει να μάθω τους κανόνες;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Σταμάτα, θρασύτατε! Μου βγάζεις γλώσσα κι από πάνω. Δεν ντρέπεσαι! (Προς όλη την τάξη) Δεν μ’ ενδιαφέρει αν γράφετε σωστά ή όχι. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι να γνωρίζετε τους κανόνες! Συνεννοηθήκαμε;

(Προς τον Ανδρέα) Άμα δε διαβάσεις, Παπαγρηγορίου, θα σε αφήσω στάσιμο! Θα έρθει το 1970 και θα είσαι ακόμα στην ίδια τάξη. Κατάλαβες; (Σκέφτεται λίγο) Αλλά δε φταις εσύ. Εγώ φταίω που είμαι τόσο καλή μαζί σας και δε σας δέρνω. Έπρεπε να έχεις δάσκαλο τον κ. Τρομάρα, να δεις τότε πόσο θα φοβόσουνα και τι καλά θα διάβαζες. Και το ίδιο βέβαια ισχύει για όλους σας! Κατάλαβες, Παπαγρηγορίου; Στρώσου στο διάβασμα, γιατί δε θα τα πάμε καλά.

ΑΝΔΡΕΑΣ: Στρώνομαι, κυρία, στρώνομαι.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Είστε όλοι άχρηστοι και τεμπέληδες. Μ’ ακούτε; Δε θα μάθετε ποτέ να μιλάτε σωστά την καθαρεύουσα.

ΓΕΩΡΓΙΑ: Κυρία, να σας κάνω μια ερώτηση;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Λέγε, Γεωργία.

ΓΕΩΡΓΙΑ: Γιατί μαθαίνουμε στο σχολείο την καθαρεύουσα και όχι την κανονική γλώσσα που μιλάμε στα σπίτια μας;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Μα η καθαρεύουσα είναι η κανονική. Αυτή τη γλώσσα πρέπει να χρησιμοποιούμε.

ΓΕΩΡΓΙΑ: Εσείς όταν μιλάτε, γιατί δε χρησιμοποιείτε την καθαρεύουσα;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Α, σε παρακαλώ, παιδί μου. Δε θα φάμε όλη την ώρα να μιλάμε για πράγματα αυτονόητα. Την καθαρεύουσα πρέπει να μάθετε, πάει και τελείωσε! Το κατάλαβες;

ΓΕΩΡΓΙΑ: Το κατάλαβα.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Κοιτάζει τον κατάλογο) Για να σηκωθεί ο Παπαθανασίου

(Σηκώνεται ο Θανάσης)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Πες μου, παιδί μου, τις λέξεις που δασύνονται και αρχίζουν από άλφα.

ΘΑΝΑΣΗΣ: Όλες;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Ε, τι; Τις μισές;

ΘΑΝΑΣΗΣ: (Σκέφτεται λίγο) αβρός, άγιος, αγνός…αδρός, Άδης, αίμα, αιρετός…

(Πετάγεται ο Παναγιώτης)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Κυρία, να σας κάνω μια ερώτηση;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Λέγε, παιδί μου.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Τι σημαίνει η λέξη «αβρός»;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Διστάζει για λίγο) Να μη σε νοιάζει. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι παίρνει δασεία. Δε μας ενδιαφέρει τι σημαίνει! Κατάλαβες;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Μάλιστα, κυρία.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Λοιπόν, Παπαθανασίου; Τι έγινε; Τις ξέχασες;

ΘΑΝΑΣΗΣ: Να πω, κυρία μερικές που θυμάμαι ανακατωμένες;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Όχι, τις θέλω με τη σειρά. Αν δεν τις θυμάσαι να καθίσεις κάτω.

(Ο Θανάσης κάθεται κάτω)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Κοιτάζει τον κατάλογο) Για να σηκωθεί η Παπανικολάου.

(Σηκώνεται η Μάγδα)

ΜΑΡΚΟΣ: Κυρία, μπορώ να πάω για λίγο έξω;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Προς τον Μάρκο) Πήγαινε, αλλά μην αργήσεις. (Προς την Μάγδα) Για διάβασε Παπανικολάου από το Αναγνωστικό.

Η Μάγδα σηκώνεται, παίρνει το Αναγνωστικό και αρχίζει να διαβάζει.

ΜΑΓΔΑ:

«Το ναυτόπουλον»

Πέντε μήνας τώρα λείπει εις τα ξένα το ναυτόπουλον. Σωστούς πέντε μήνας. Αχ! Πόσο επεθύμησε την πατρίδα του! Ο Άγιος Νικόλαος, το εμπορικόν πλοίον επί του οποίου υπηρετεί, επήγεν εις μακρινάς χώρας, προσωρμίσθη εις πολλούς λιμένας, αλλά τώρα γυρίζει οπίσω.

Νύχτα και ημέραν ταξιδεύουν. Ο καιρός είναι τρικυμιώδης, ο άνεμος συρίζει αγριωπός μέσα εις τα άρμενα, τα κύματα αφρισμένα κτυπούν το πλοίον, αλλά το ναυτόπουλον δεν φοβείται. Είναι γενναίον ναυτόπουλον και, μόλις προστάξει ο πλοίαρχος, αναρριχάται εις τα ξάρτια. Όμως τώρα το πλοίον απώλεσε τον προσανατολισμόν του.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Για πες μου, Παπανικολάου, τι σημαίνει απώλεσα;

ΜΑΓΔΑ: Τι είπατε κυρία;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Καλά, κουφή είσαι Παπανικολάου; Λέω, τι σημαίνει απώλεσα;

ΜΑΓΔΑ: Εεεε, απώλεσα σημαίνει … δηλαδή εννοεί … απώλεσα είναι …

(Μπαίνει στην τάξη ο κ. Τρομάρας)

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Με συγχωρείτε για τη διακοπή, κ. Αμαλία.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Παρακαλώ, κ. Τρομάρα. Περάστε, τι θέλετε;

(Ο Τρομάρας μπαίνει στην τάξη και κοιτάζει απειλητικά τους μαθητές. Στη συνέχεια πλησιάζει τη μαθήτρια που εξετάζεται)

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Αυτή γιατί είναι όρθια, κ. Αμαλία; μήπως την έχετε τιμωρημένη;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Όχι, κ. Τρομάρα. Εξετάζεται, γι’ αυτό είναι όρθια.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: (Απογοητευμένος) Α, κρίμα, κι εγώ που νόμισα ότι την έχετε τιμωρία…Αλήθεια, κ. Αμαλία, μήπως χρειάζεστε βοήθεια σε θέματα πειθαρχίας;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Όχι, κ. Τρομάρα. Σας ευχαριστώ πολύ. Ξέρετε, είμαι εναντίον της σωματικής βίας.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Κακώς! Πολύ κακώς! Μήπως γνωρίζετε τι έλεγαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, κ. Αμαλία; Έλεγαν ότι κανένα παιδί δεν μαθαίνει, αν πρώτα δεν γεμίσει η πλάτη του σημάδια απ’ το ξύλο!

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Δε μ’ ενδιαφέρει τι έλεγαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, κ. Τρομάρα.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Εμένα ο πατέρας μου, ξέρετε πώς μ’ έκανε άνθρωπο;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Πώς;

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Με το ζωνάρι! Όποτε έκανα αταξία, με μελάνιαζε στο ξύλο!

(Πετάγεται ο Αλέξης)

ΑΛΕΞΗΣ: Α…έτσι εξηγείται…

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Τι εννοείς εσύ;

ΑΛΕΞΗΣ: Τίποτα, κ. Τρομάρα. Θέλω να πω ότι έτσι εξηγείται πώς γίνατε τόσο σωστός άνθρωπος!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Μπράβο, παιδί μου! Συμφωνώ μαζί σου.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Μα, κ. Τρομάρα, τελικά γιατί ήρθατε στην τάξη μου;

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Α, δε σας είπα; Σας θέλει ο κύριος Διευθυντής. Και γρήγορα!

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Ε, τότε γιατί δε μου το λέτε τόση ώρα, κ. Τρομάρα;

(Η κυρία Αμαλία σηκώνεται πανικόβλητη)

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Δε σας ρώτησα, κ. Αμαλία, μήπως έχετε στην τάξη κάποιον άτακτο; Κάποιον που θέλετε να μαλώσετε πολύ αυστηρά;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Φεύγοντας) Όχι, κ. Τρομάρα! Πόσες φορές θέλετε να σας το πω;

(Η κ. Αμαλία φεύγει)

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Καλά, πολύ καλά…(Κοιτώντας προς τους μαθητές) Ώστε όλοι είστε εδώ ήσυχοι, ε; Περίεργο, πολύ περίεργο…(Ψάχνει κάποιον) Μα πού είναι ο Γεωργιάδης; Αυτός είναι σίγουρα ο πιο άτακτος της τάξης. Καλέ τι λέω; Ο πιο άτακτος του σχολείου είναι!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Έχει πάρει άδεια, κύριε, για να βγει έξω.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Α, είπα κι εγώ, αφού σήμερα τον πρωί κόντεψα να τον μελανιάσω στο ξύλο…Ώστε όλοι οι υπόλοιποι είστε ήσυχοι, ε; (Δείχνει να απορεί) Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί στη δική μου τάξη είναι μαζεμένα όλα τα ζωντόβολα;

ΑΛΕΞΗΣ: Είναι τυχεροί, κ. Τρομάρα.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Γιατί;

ΑΛΕΞΗΣ: Γιατί με τόσο ξύλο που τρώνε κάθε μέρα, θα γίνουν σωστοί άνθρωποι. Ενώ εμείς…

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Συμφωνώ, νεαρέ μου. Συμφωνώ απολύτως! Εύγε!

(Ο Τρομάρας χαζεύει κάτι ζωγραφιές στον τοίχο της τάξης και πηγαίνει στην άκρη -Μπαίνει ο Μάρκος, βιαστικός και δεν βλέπει τον Τρομάρα)

ΜΑΡΚΟΣ: Καλά, στην τάξη του Τρομάρα γίνεται χαμός! Λείπει αυτό το στραβόξυλο και όλοι χορεύουν πάνω στα θρανία!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: (Εξοργισμένος) Τι είπες;;

ΜΑΡΚΟΣ: (Γυρίζει και αντικρίζει τρέμοντας τον Τρομάρα) Εεεε, κ. Τρομάρα…με συγχωρείτε…δε σας είχα δει…

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Ποιον είπες στραβόξυλο, Γεωργιάδη;

ΜΑΡΚΟΣ: Εεεε…όχι, κ. Τρομάρα, άλλο ήθελα να πω…

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Αφού σε άκουσα με τα ίδια μου τ’ αυτιά! Με είπες στραβόξυλο!

(Πετάγεται ο Αλέξης)

ΑΛΕΞΗΣ: Όχι, κ. Τρομάρα. Άλλο είπε ο Γεωργιάδης.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Τι άλλο δηλαδή;

ΑΛΕΞΗΣ: Να είπε ότι λείπετε εσείς και όλα τα στραβόξυλα χορεύουν πάνω στα θρανία.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Ααα! Δηλαδή δεν είπε εμένα στραβόξυλο;

ΜΑΡΚΟΣ: Εσείς στραβόξυλο; Για όνομα του Θεού, κ. Τρομάρα. Αν είναι δυνατόν!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Πολύ καλά. Φεύγω. Πάω να δω τι γίνεται στην τάξη μου. Εσείς καθίστε ήσυχοι, εντάξει;

(Ο Τρομάρας φεύγει – Η Μάγδα, που είναι ακόμη όρθια, φωνάζει την Ελένη)

ΜΑΓΔΑ: Πες μου γρήγορα, Ελένη, τι είναι αυτό το «απώλεσα»; Μόλις έρθει η κ. Αμαλία θα μου το ξαναρωτήσει. Ελληνική λέξη είναι;

ΕΛΕΝΗ: Ε και βέβαια ελληνική λέξη είναι Μαίρη. «Απώλεσα» θα πει στην καθαρεύουσα «έχασα». Βγαίνει από το αρχαίο ρήμα απόλλυμι. Δεν έχεις ακούσει τη φράση τα «απωλεσθέντα αντικείμενα»; Δε θυμάσαι την παραβολή του Χριστού για το απολωλός πρόβατο;

ΜΑΓΔΑ: Τα έχω ακούσει όλα αυτά, αλλά δεν ήξερα ότι απώλεσα θα πει «έχασα».

(Εντωμεταξύ έχουν σηκωθεί και τα υπόλοιπα κορίτσια και επεμβαίνουν στη συζήτηση)

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Τι θα πει; «έχασα»; Καλό και τούτο. Δηλαδή στην καθαρεύουσα αντί να πούμε «έχασα τα αβγά και τα πασχάλια», λέμε «απώλεσα τα αβγά και τα πασχάλια»;

ΓΕΩΡΓΙΑ: Ναι, κι αντί να πούμε έχασα τον μπούσουλα λέμε «απώλεσα τον μπούσουλα».

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Πάντως εγώ αυτή την καθαρεύουσα δεν την μπορώ άλλο. Μου έχει καθίσει στο λαιμό. Να, εδώ! (Δείχνει το λαιμό της)

ΕΛΣΑ: Ναι, έχεις δίκιο. Κι εγώ το ίδιο, την καθαρεύουσα δεν την αντέχω καθόλου. Να μπορούσα να την πετύχω πουθενά. Θα της έλεγα. Έλα εδώ κυρά μου. Σου έχω κάνει ποτέ κανένα κακό; Μήπως χτύπησα τα παιδάκια σου; Μήπως πήρα το χωράφι σου; Όχι; Τότε γιατί με τυραννάς; Άσε με ήσυχη λοιπόν. Μπες στο βιβλίο σου και πάψε να παιδεύεις όλα τα παιδιά της Ελλάδας.

ΕΛΕΝΗ: Α! δε σας είπα! Εγώ την καθαρεύουσα την είδα προχθές το βράδυ στον ύπνο μου.

ΜΑΓΔΑ: Αλήθεια; Πώς ήταν;

ΕΛΕΝΗ: Γρια, φαφούτα, στριμμένη και με τσιριχτή φωνή. Είχε έρθει, λέει, στο δωμάτιό μου και ούρλιαζε. «Μάθε τα δίχρονα, μάθε τα βραχέα, μάθε τις εξαιρέσεις άχρηστη». Όλο κάτι τέτοια έλεγε. Ξύπνησα και άρχισα να κλαίω. Τέτοιο εφιάλτη δεν έχω ξαναδεί.

ΕΛΣΑ: Παιδιά, ξέρετε τι πιστεύω;

ΕΛΕΝΗ: Τι;

ΕΛΣΑ: Να, σκέφτομαι ότι σε μερικά χρόνια μπορεί να καταργηθεί η καθαρεύουσα. Και τότε, λέει, τα παιδιά σε όλα τα σχολεία θα μαθαίνουν τη γλώσσα που μιλούν στα σπίτια τους.

ΜΑΓΔΑ: Άντε πάλι άρχισες τις βλακείες.

ΕΛΕΝΗ: Μα βρε χαζή, τη γλώσσα που μιλάμε στο σπίτι μας, όλα τα παιδιά τη γνωρίζουμε. Δε χρειάζεται να έρθουμε στο σχολείο για να τη μάθουμε. Άμα γίνει αυτό που λες τότε θα καταργηθούν και τα σχολεία.

ΕΛΣΑ: Όχι ρε παιδιά. Αυτό θα γίνει κάποτε, να μου το θυμηθείτε. Θα καταργηθεί η καθαρεύουσα.

(επιστρέφει η δασκάλα στην τάξη)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Συγγνώμη παιδιά για την καθυστέρηση μα το τηλεφώνημα ήταν επείγον.

ΕΛΣΑ: Κυρία, κυρία έχω μια ιδέα.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Για λέγε πάλι, τι εξυπνάδα σκέφτηκες τώρα να μας πεις;

ΕΛΣΑ: Να, κυρία σκέφτηκα ότι μια ωραία ιδέα θα ήταν να φτιάξουν κάποτε μικρά κινητά τηλέφωνα. Να κουβαλάει μαζί του ο καθένας το δικό του και έτσι δε θα  χρειάζεται να τρέχουμε στο περίπτερο ή στο γραφείο για να πάρουμε τηλέφωνο.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Παπαοικονόμου, δεν αντέχω άλλο τις βλακείες σου. Κοίταξε να διαβάσεις κανένα μάθημα που είσαι η χειρότερη μαθήτρια και άσε αυτές τις τρελές εφευρέσεις.

Ακούς εκεί κινητά τηλέφωνα! Τι άλλο θ’ ακούσουμε.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Λοιπόν πού είχαμε μείνει; Α, ναι. Για λέγε Παπανικολάου τι θα πει «απώλεσα»;

ΜΑΓΔΑ: Το «απώλεσα» κυρία θα πει έχασα. Δεν έχετε ακούσει που λένε «απώλεσα τα αβγά και τα πασχάλια»;

(γέλια από τους μαθητές)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Σκασμός όλοι, μη γελάτε παλιόπαιδα. Τι λες βρε Παπανικολάου; Είπα κι εγώ. Άντε κάτσε κάτω μην πάρεις κι εσύ κανένα τριάρι.

(Χτυπάει το κουδούνι. Βγαίνουν όλοι για διάλειμμα)

 

 


ΣΚΗΝΗ 4η

(Η τάξη, κατά την ώρα του διαλείμματος  είναι άδεια. Μπαίνει μέσα μια μαθήτρια)

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Ελπίζω η μαμά να έβαλε καλό φαγητό σήμερα. Βαρέθηκα κάθε μέρα να τρώω ψωμοτύρι.

(Παίρνει από την τσάντα της ένα σάντουιτς, τυλιγμένο σε πετσέτα. Πάει να φύγει, αλλά βλέπει τον κατάλογο πάνω στην έδρα της κυρίας. Δίπλα στον κατάλογο υπάρχει ένα ποτήρι με πορτοκαλάδα που έπινε η κυρία)

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Καλά, δεν το πιστεύω, η κυρία ξέχασε τον κατάλογο πάνω στην έδρα.

(Κοιτάζει με ένοχο βλέμμα προς την πόρτα.)

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Κανείς δε με βλέπει. Ωραία ευκαιρία να δω τους βαθμούς μου. Ποιος θα το καταλάβει;

(Πηγαίνει προσεκτικά, ανοίγει τον κατάλογο και κοιτάζει. Όμως από απροσεξία χύνει πάνω στον κατάλογο την πορτοκαλάδα).

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Ω, θεούλη μου τι έκανα; Πω, πω, ζημιά που έκανα, αν το δει η κυρία θα με σκοτώσει! Πω, πω, ας φύγω γρήγορα.

(Η μαθήτρια πάει να φύγει. Όμως πέφτει πάνω στον Διευθυντή που εκείνη τη στιγμή μπαίνει στην τάξη).

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Σιγά Παπαδημητρίου με ξενύχιασες!

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Συγγνώμη, κύριε Διευθυντά.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Μα τι έχεις; Εσύ τρέμεις σαν το ψάρι.

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Τίποτα δεν έχω. Είμαι μια χαρά.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Λοιπόν άκου, εσένα έψαχνα. Πήρε τηλέφωνο η μαμά σου. Αρρώστησε ο παππούς σας και θα τον πάτε στο νοσοκομείο. Γι’ αυτό είπε να πας αμέσως στο σπίτι. Φύγε τώρα, κατάλαβες; Να γίνεις καπνός.

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Μάλιστα κύριε Διευθυντά, κατάλαβα, θα γίνω καπνός.

(Η μαθήτρια φεύγει).

(Μετά από λίγο μπαίνει μια άλλη μαθήτρια)

(Η μαθήτρια κοιτάζει προς την έδρα, βλέπει τη ζημιά, και σε μια στιγμή πιάνει τον κατεστραμμένο κατάλογο στα χέρια της – η πορτοκαλάδα στάζει ακόμα)

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Καλέ τι έγινε εδώ. Τι μεγάλη ζημιά! Κάποιος έριξε πορτοκαλάδα πάνω στον κατάλογο της κυρίας! Καλά, όταν το μάθει η κυρία θα γίνει χαμός! Δε θα ήθελα να βρίσκομαι μπροστά.

(Εκείνη τη στιγμή μπαίνει η κυρία Αμαλία – Η Αντιγόνη τρομάζει και κρύβει τον κατάλογο πίσω από την πλάτη της)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Τι κάνεις εδώ Παπαγεωργίου;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Τίποτα κυρία!

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Κάτι υποψιάζεται) Τι συμβαίνει Παπαγεωργίου; Τι κρύβεις πίσω απ’ την πλάτη σου;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: (Πανικόβλητη) Τίποτα δεν κρύβω!

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Πώς τίποτα; Εσύ έχεις κοκκινίσει ολόκληρη. Κάτι κρύβεις εκεί. Για να δω.

(Η Αντιγόνη αναγκάζεται να της δείξει τον κατάλογο – Συγχρόνως αρχίζει να απολογείται)

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Δεν το έκανα εγώ, κυρία. Σας το ορκίζομαι!

(Η κυρία Αμαλία πιάνει τον κατάλογο στα χέρια της)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Πω, πω! Τι έγινε εδώ; (Τσιρίζει και κοιτάζει την Αντιγόνη)) Εσύ το έκανες! Τώρα σ’ έπιασα. Δε θα μου τη γλυτώσεις αυτή τη φορά.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Όχι, κυρία. Τ’ ορκίζομαι δεν το ’κανα εγώ.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Άσε τα ψέματα Παπαγεωργίου. Αφού σ’ έπιασα στα πράσα. Παλιόπαιδο, τόσο καιρό μου ’ψησες το ψάρι στα χείλια. Τώρα θα σου μάθω εγώ!

(Η κυρία πιάνει το παιδί από το αυτί και το οδηγεί έξω).

 


ΣΚΗΝΗ  5η

(Τα παιδιά είναι μόνα τους στην τάξη)

ΓΕΩΡΓΙΑ: Τα μάθατε παιδιά; Η κυρία έπιασε την Αντιγόνη να καταστρέφει τον κατάλογο.

ΑΝΔΡΕΑΣ: Αλήθεια; Έκανε τέτοιο πράγμα η Αντιγόνη;

ΓΕΩΡΓΙΑ: Δεν ξέρω αν το έκανε στ’ αλήθεια. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Διευθυντής είχε πει πως αν ξανακάνει αταξία θα την διώξει από το σχολείο. Και ο Διευθυντής ό,τι λέει το εννοεί. Δεν αστειεύεται.

(Μπαίνει μέσα ο Διευθυντής με την κ. Αμαλία και την Αντιγόνη)

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Γεια σας παιδιά, καθίστε κάτω.

(Τα παιδιά κάθονται στις θέσεις τους)

ΕΛΣΑ: Κύριε Διευθυντά, είναι αλήθεια ότι την Αντιγόνη θα την διώξετε από το σχολείο;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Ακούστε παιδιά μου, η Αντιγόνη έκανε μια πολύ κακή πράξη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Έχει κάνει κι άλλα. Πέρσι δεν ήταν που προσποιήθηκε την άρρωστη για να μη γράψει διάγωνισμα; Μήπως, εγώ ο ίδιος, τις προάλλες, δεν την έπιασα να χορεύει στις τουαλέτες; Και πρέπει να σας πω ότι την είχα προειδοποιήσει πως αν ξανακάνει αταξία θα την διώξω από το σχολείο.

ΕΛΠΙΔΑ: Δηλαδή κύριε Διευθυντά, αν αυτό που έκανε με τον κατάλογο η Αντιγόνη, το έκανε κάποιο άλλο παιδί, δε θα το διώχνατε κι αυτό;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Όχι, βέβαια. Απλώς για την Αντιγόνη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

ΕΛΠΙΔΑ: Και τι θα κάνατε, κύριε Διευθυντά, αν πιάνατε κάποιο άλλο παιδί;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Ξέρω γω; Εξαρτάται. Μια τιμωρία όπως 10 ξυλιές με τη βέργα και ένα τηλέφωνο στους γονείς του παιδιού νομίζω πως θα ήταν ό,τι έπρεπε. Γιατί όμως ρωτάς;

ΕΛΠΙΔΑ: Τίποτα, κύριε, κάτι σκεφτόμουνα…

ΜΑΓΔΑ: Μα αφού η Παπαγεωργίου λέει ότι δεν το έκανε.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Και τι περίμενες να πει. Έχεις ακούσει κανένα ένοχο να παραδέχεται ότι έκανε το έγκλημα; Όλοι ισχυρίζονται ότι είναι αθώοι.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Αχ, χάλασαν τα σημερινά παιδιά. Εμείς στην εποχή μας αν κάναμε κάποια αταξία, αμέσως το παραδεχόμασταν. Δε λέγαμε ποτέ ψέματα.

ΜΑΓΔΑ: Ααα, κυρία! Κάνατε δηλαδή κι εσείς αταξίες.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Εεεε, δηλαδή, ναι, αλλά όχι ακριβώς. Άντε σταμάτα Παπανικολάου. Μη μου κάνεις την έξυπνη.

(Σηκώνεται η Αντιγόνη)

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Είμαι αθώα, κύριε Διευθυντά, δεν το έκανα εγώ.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Τι συμπεριφορά είναι αυτή, Παπαγεωργίου; Αντί να ζητήσεις συγγνώμη για ό,τι έκανες παριστάνεις και την αδικημένη από πάνω; (Προς όλους τους μαθητές) Λοιπόν εμείς πάμε να πάρουμε τηλέφωνο τους γονείς της Παπαγεωργίου. Εσείς καθίστε φρόνιμα.

(Ο διευθυντής και η κ. Αμαλία φεύγουν – Τα παιδιά σηκώνονται και αρχίζουν να συνομιλούν)

ΕΛΣΑ: Για λέγε Αντιγόνη, εσύ το έκανες;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Μα γιατί κανένας δε με πιστεύει; Δεν το έκανα εγώ. Αλήθεια λέω.

ΕΛΠΙΔΑ: Εγώ σε πιστεύω Αντιγόνη. Και μάλιστα νομίζω ότι μπορώ να σε βοηθήσω.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Αλήθεια λες; Πώς;

ΕΛΠΙΔΑ: Κάτι έχω στο μυαλό μου.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Τι είναι; Πες το.

ΕΛΠΙΔΑ: Είναι πολύ απλό, θα πω ότι εγώ το ’κανα.

ΕΛΕΝΗ: Είσαι τρελή; Θέλεις να σε διώξουν απ’ το σχολείο;

ΕΛΠΙΔΑ: Μη λέτε βλακείες. Δε θα με διώξουν. Δεν ακούσατε το Διευθυντή; Το πολύ πολύ να μου ρίξουν καμιά ξυλιά.

ΕΛΕΝΗ: Ναι, μέχρι να μαυρίσουν τα χέρια σου.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Όχι, όχι. Αυτό δε θα το επιτρέψω με τίποτε. Μην τολμήσεις να πεις ότι εσύ το έκανες. Σ’ ευχαριστώ πολύ αλλά δε θέλω.

ΕΛΠΙΔΑ: Ό,τι και να λες, εγώ θα το κάνω. Την πήρα την απόφασή μου. Δεν μπορώ να επιτρέψω να σε διώξουν χωρίς να κάνω τίποτα. Είσαι η καλύτερή μου φίλη. Αλήθεια, αν ήσουν και  εσύ στη θέση μου, το ίδιο δε θα έκανες;

ΕΛΕΝΗ: Εγώ θα ήθελα να μάθω ποιος πραγματικά το έκανε.

ΓΕΩΡΓΙΑ: Σίγουρα δεν είναι από την τάξη μας. Αν ήταν από εμάς θα είχε φανερωθεί μέχρι τώρα. Κάποιο άλλο παιδί ήταν.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Ελπίδα, σ’ ευχαριστώ πολύ. Δε θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω αυτή σου την προσφορά, όμως δεν μπορώ να δεχτώ. Δε θα το αντέξει η συνείδησή μου. (Γυρίζοντας προς τα υπόλοιπα παιδιά) Πάντως είναι μεγάλη αδικία. Έχω κάνει του κόσμου τις αταξίες και πάνω που είπα να σοβαρευτώ με διώχνουν για κάτι που δεν έκανα.

ΕΛΣΑ: Μη φοβάσαι, Αντιγόνη. Δε θα σε διώξουν τελικά.

ΓΕΩΡΓΙΑ: Αυτό πώς το λες; Έχεις πάλι καμιά έμπνευση για το μέλλον;

ΕΛΣΑ: Όχι. Απλώς το ξέρω. Δε θα ήταν αδικία να διώξουν την Αντιγόνη για κάτι που δεν έκανε; Ε, λοιπόν η αδικία ποτέ δεν υπερισχύει. Δε βλέπεις τι γίνεται στα έργα; Στο τέλος κερδίζουν πάντα οι καλοί.

ΓΕΩΡΓΙΑ: Ωραία θα ήταν να είναι πάντα έτσι απλά τα πράγματα, όπως στα έργα.

ΕΛΣΑ: Έτσι απλά είναι. Θα δείτε. Κάτι θα γίνει στο τέλος και θα αποδειχθεί η αθωότητα της Αντιγόνης. Κάτι θα γίνει. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό.

(Τα κορίτσια πηγαίνουν στην άκρη – έρχεται μπροστά ο Μάρκος με τον Ανδρέα και τον Αλέξη)

ΑΝΔΡΕΑΣ: Μπράβο την Αντιγόνη. Χρειάζεται μεγάλο θάρρος να καταστρέψεις τον κατάλογο.

ΜΑΡΚΟΣ: Σιγά το θάρρος. Σίγουρα κατά λάθος το έκανε…

ΑΝΔΡΕΑΣ: Γιατί το λες αυτό, Μάρκο;

ΜΑΡΚΟΣ: Μα δεν την είδες πώς έκανε μπροστά στο Διευθυντή; Σα βρεγμένη γάτα!

ΑΛΕΞΗΣ: Νομίζω ότι μιλάς έτσι γιατί η Αντιγόνη σου έφαγε τη δόξα.

ΜΑΡΚΟΣ: (Θυμωμένος) Τι εννοείς;

ΑΛΕΞΗΣ: Να, το είπε κι ο Διευθυντής; Η Αντιγόνη είναι η πιο άτακτη του σχολείου. Και σήμερα το απέδειξε!

ΜΑΡΚΟΣ: Τρίχες! Μ’ ακούς; Κανείς δεν είναι πιο άτακτος από μένα!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Άστα αυτά! Από τότε που σε μάλωσε ο Τρομάρας, έχεις γίνει το πιο ήσυχο παιδί.

ΜΑΡΚΟΣ: Τι είπες ρε; Νομίζεις ότι εγώ φοβάμαι τον Τρομάρα;

ΑΛΕΞΗΣ: Ε…λίγο.

ΜΑΡΚΟΣ: Εγώ θέλω δέκα σαν τον Τρομάρα για να φοβηθώ. Μ’ ακούς; Δέκα!!!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Καλά, μόνο λόγια είσαι.

ΜΑΡΚΟΣ: Α, δε με πιστεύετε, ε; Ωραίοι φίλοι…

ΑΛΕΞΗΣ: Μα δεν είπαμε ότι δεν είσαι άτακτος. Απλώς η Αντιγόνη είναι πιο άτακτη από σένα.

ΜΑΡΚΟΣ: Εσείς σιγά σιγά θα με βγάλετε φοβητσιάρη σαν τον Παναγιώτη!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Τώρα μην υπερβάλλεις. Κανείς δεν είναι πιο φοβητσιάρης απ’ τον Παναγιώτη.

ΑΛΕΞΗΣ: Αυτός τρέμει και τη σκιά του.

ΑΝΔΡΕΑΣ: Θέλετε να τον κάνουμε πλάκα;

ΑΛΕΞΗΣ: Ναι, καλή ιδέα!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Παναγιώτη! Έλα λίγο εδώ.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Τι με θέλετε;

ΑΝΔΡΕΑΣ: Να, κάτι πήρε τ’ αυτί μου ότι εσύ ήσουν αυτός που λέρωσε τον κατάλογο. Είναι αλήθεια;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: (Τρομοκρατημένος) Όχι, δεν είναι αλήθεια. Είναι ψέματα. Ποιος το είπε αυτό;;

ΜΑΡΚΟΣ: Καλά ντε, μη φοβάσαι. Πλάκα σου κάνουμε. (Γυρνώντας προς τους άλλους δύο) Τι’ ναι τούτος βρε παιδιά. Κατουρήθηκε πάνω του.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Ε, όχι και κατουρήθηκα!

ΜΑΡΚΟΣ: Παναγιώτη, νομίζω ότι είσαι ο μεγαλύτερος φοβητσιάρης του σχολείου.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Δεν είμαι!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Πώς δεν είσαι. Ξέρεις πώς κιτρίνισες προηγουμένως; Αν είναι δυνατόν να λερώσεις εσύ τον κατάλογο!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Γιατί; Τόσο απίθανο θα ήταν;

ΑΛΕΞΗΣ: Πολύ περισσότρο από απίθανο…

(Έρχεται ο Θανάσης)

ΘΑΝΑΣΗΣ: Ελάτε, παιδιά. Μην ασχολείστε άλλο μ’ αυτόν το φοβητσιάρη!

ΜΑΡΚΟΣ: Δίκιο έχει ο Θανάσης. Πάμε, Ανδρέα. Μην ασχολούμαστε μ’ αυτόν.

(Ο Μάρκος με τον Ανδρέα και το Θανάση απομακρύνονται – Μένει ο Αλέξης)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ:(στον Αλέξη) Μα γιατί όλοι νομίζετε ότι είμαι φοβητσιάρης; ΑΛΕΞΗΣ: Δεν φταίμε εμείς, Παναγιώτη. Όποτε γίνεται κάποια αταξία, εσύ μονίμως απουσιάζεις.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Εντάξει, δεν μ’ αρέσουν οι αταξίες,. Αυτό με κάνει φοβητσιάρη;

ΑΛΕΞΗΣ: Δυστυχώς, ναι.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Μα τι πρέπει να κάνω επιτέλους για να σας  αποδείξω ότι δεν είμαι;

ΑΛΕΞΗΣ: Να κάνεις κι εσύ μια γενναία πράξη …

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Για εξήγησέ μου, όταν λες «γενναία πράξη» τι εννοείς;

ΑΛΕΞΗΣ: Να, για παράδειγμα αυτό που έκανε η Αντιγόνη ήταν γενναίο. Μια πράξη αντίστασης.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Κι αν κάνω κι εγώ κάτι τέτοιο θα πάψετε να με κοροϊδεύετε;

ΑΛΕΞΗΣ: Νομίζω πως ναι.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Πολύ καλά, αφού έτσι θέλετε, θα δείτε τι θα κάνω.

ΑΛΕΞΗΣ: (Σκέφτεται λίγο) Παναγιώτη, άσ’ το καλύτερα. Δεν είσαι εσύ για αταξίες. Πώς να το κάνουμε, είσαι φρόνιμο παιδί…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Φοβητσιάρης…πέσ’ το μην ντρέπεσαι.

ΑΛΕΞΗΣ: Ε, ναι! Φοβητσιάρης!

 


ΣΚΗΝΗ 6η

(Ο Διευθυντής, μαζί με την κ. Αμαλία και τον κ. Τρομάρα μπαίνουν στην τάξη)

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Λοιπόν παιδιά, αυτό να γίνει μάθημα σε όλους σας. Δώσαμε αρκετές ευκαιρίες στην Παπαγεωργίου. Όμως αυτή αντί να συμμορφωθεί ιδού τι έκανε! (Δείχνει τον κατάλογο) Για, πλησίασε, Παπαγεωργίου.(Η Αντιγόνη σηκώνεται και φτάνει μπροστά στο Διευθυντή) Ελπίζω, παιδί μου, στο καινούριο σχολείο που θα πας να είσαι πιο σοβαρή.

(Σηκώνεται όρθια η Ελπίδα)

ΕΛΠΙΔΑ: Όχι, κύριε Διευθυντά, δεν μπορείτε να τη διώξετε.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Ποιος μίλησε;

(Η Ελπίδα έρχεται μπροστά στο Διευθυντή)

ΕΛΠΙΔΑ: Εγώ!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Τι συμβαίνει; Γιατί λες ότι δεν μπορούμε να τη διώξουμε;

ΕΛΠΙΔΑ: Γιατί δεν ήταν η Αντιγόνη που λέρωσε τον κατάλογο.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Και τότε ποιος ήταν; Μήπως εγώ;

ΕΛΠΙΔΑ: Εγώ, το έκανα.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Τι είπες;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Μην την ακούτε, κύριε Διευθυντά, αφού την είδα με τα μάτια μου την Παπαγεωργίου.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Τα μάτια μας καμιά φορά μας ξεγελούν, κυρία Αμαλία. Αφήστε το παιδί να μιλήσει.

ΕΛΠΙΔΑ: Εγώ ήμουν που έριξα την πορτοκαλάδα στον κατάλογο. Λοιπόν εμένα πρέπει να τιμωρήσετε.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Όχι, κύριε Διευθυντά, μην την πιστεύετε. Λέει ψέματα. Εγώ το έκανα. Εσείς δε μου λέγατε να ομολογήσω. Ε, λοιπόν, το ομολογώ.

ΕΛΠΙΔΑ: Όχι, εγώ το έκανα!!

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Όχι, εγώ!!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Αυτό είναι ανήκουστο. Από εκεί που κανείς δεν ανελάμβανε την ευθύνη, τώρα έχουμε δύο ενόχους που ομολογούν αυτοβούλως.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Ωραία, πολύ ωραία, αφήστε με να τις δείρω και τις δυο! Ξέρετε τι έλεγαν οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, κύριε Διευθυντά;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Περιμένετε κ. Τρομάρα, εδώ συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο. (Προς την Ελπίδα) Πώς ονομάζεσαι εσύ;

ΕΛΠΙΔΑ: Καραμάνου Ελπίδα.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Γνωρίζεις ότι αν αποδειχθεί πως λες αλήθεια θα τιμωρηθείς παραδειγματικά;

ΕΛΠΙΔΑ: Μάλιστα, κύριε.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Και παρ’ όλα αυτά επιμένεις εις την ομολογία σου;

ΕΛΠΙΔΑ: Μάλιστα, κύριε.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Δεν μου λες, ήσουν μόνη όταν έκανες αυτή την ακατανόμαστη πράξη;

ΕΛΠΙΔΑ: Βεβαίως και ήμουνα μόνη, κύριε Διευθυντά.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Όπως φαίνεται βρήκαμε τον πραγματικό ένοχο. Κύριε Τρομάρα σας τον παραδίδω.

(Σηκώνεται όρθιος ο Μάρκος)

ΜΑΡΚΟΣ: (Φωνάζει) Όχι, κύριε Διευθυντά! Τα κορίτσια είναι αθώα. Δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι έγινε.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Και τότε ποιος έχει σχέση;

(Ο Μάρκος έρχεται μπροστά στο Διευθυντή)

ΜΑΡΚΟΣ: Εγώ!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Εσύ;;

ΜΑΡΚΟΣ: Ναι, εγώ ήμουν ο ένοχος. Ποιος άλλος; Εγώ δεν είμαι ο πιο άτακτος του σχολείου; Ρωτήστε και τον κύριο Τρομάρα.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Εγώ δεν ξέρω. Η κυρία Αμαλία ήταν μπροστά.

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Με απορημένο ύφος)…Νομίζω ότι είδα την Παπαγεωργίου.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Εκνευρισμένος) Α, τώρα νομίζετε, κυρία Αμαλία; Μα πριν από λίγη ώρα ήσασταν σίγουρη.

ΜΑΡΚΟΣ: Μόνο εγώ μπορώ να κάνω τις μεγαλύτερες αταξίες στο σχολείο.(Κοιτάζει απειλητικά τα δύο κορίτσια) Και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να μου φάει την πρωτιά.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Άλλο πάλι κι αυτό … (Προς την Αντιγόνη και την Ελπίδα) Εσείς τι έχετε να πείτε τώρα;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Λέει ψέματα.

ΕΛΠΙΔΑ: Στ’ όνειρό του έκανε αυτό που λέει…

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Αααα! Μη με δουλεύετε, γιατί θα τιμωρήσω και τους τρεις σας!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Αυτό είναι υπέροχο. Αφήστε με κύριε Διευθυντά, θα το αναλάβω εγώ το ζήτημα. (Με περισπούδαστο ύφος) Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, κύριε Διευθυντά…

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Ένα λεπτό, κύριε Τρομάρα. Δεν μ’ αρέσει αυτή η ιστορία. (Κοιτάζει τον Μάρκο) Κάτι θέλεις να πετύχεις εσύ, αλλά δεν ξέρω τι…

ΜΑΡΚΟΣ: Σας επαναλαμβάνω, κύριε Διευθυντά. Εγώ το έκανα. Μα είναι δυνατόν να μη με πιστεύετε; Εδώ, με ξέρουν όλοι. Είμαι ο πιο άτακτος του σχολείου. Τι άλλη απόδειξη θέλετε;

(Σηκώνεται όρθιος ο Παναγιώτης)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Κύριε Διευθυντά, μπορώ να μιλήσω;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Σε ήρεμο τόνο) Έλα εδώ, Παναγιώτη παιδί μου; Τι θέλεις; Μήπως ξέρεις εσύ, ποιος είναι ο ένοχος;

(Ο Παναγιώτης πλησιάζει μπροστά)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Μα φυσικά και ξέρω.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Μίλα λοιπόν, τι περιμένεις;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Εγώ, ήμουν. Εμένα πρέπει να τιμωρήσετε.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Αποφασίστε, ρε παιδιά! Να ξέρω ποιους θα δείρω!!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Δεν είναι δυνατόν…Θες να με τρελάνεις;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Εγώ έριξα την πορτοκαλάδα στον κατάλογο! Κι άμα προλάβαινα θα έριχνα και λεμονάδα!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Ε, βέβαια! Εκεί θα καταλήγαμε. Δεν είχα καμία αμφιβολία, κύριε Διευθυντά. Αφού τους άκουσα με τα ίδια μου τ’ αυτιά να μιλούν για δημοκρατία!! Αν είναι δυνατόν! Να μιλούν για δημοκρατία μέσα σ’ αυτό το ιστορικό σχολείο! (Κάθε φορά που αναφέρει τη λέξη «δημοκρατία» κάνει και ένα μορφασμό δυσαρέσκειας) Νομίζω, κύριε Διευθυντά, ότι πρέπει…

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Ενοχλημένος απ’ την πολυλογία του Τρομάρα) Ααα, κύριε Τρομάρα! Σταματήστε επιτέλους! Αφήστε με να σκεφτώ! (Απορημένος κοιτάζει τα παιδιά) Καλά, τι θα γίνει; Πόσοι ένοχοι υπάρχουν εδώ πέρα;

ΜΑΡΚΟΣ: (Προς τον Παναγιώτη) Θα σε σκοτώσω! Άμα σε πιάσω στα χέρια μου θα σε σκίσω! Τι βλακείες κάθεσαι και κοπανάς;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Εσείς δεν με κοροϊδεύατε ότι είμαι φοβητσιάρης. Να, λοιπόν η ευκαιρία να σας δείξω ότι δεν είμαι. (Γυρνώντας προς τους συμμαθητές του) Έχω πολύ περισσότερο θάρρος απ’ ό,τι φαντάζεστε!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Προς τον Παναγιώτη) Δεν το περίμενα από εσένα, Παναγιώτη…

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Σάματι ο ίδιος το περίμενε;

(Σηκώνεται όρθιος ο Αλέξης)

ΑΛΕΞΗΣ: Συγγνώμη, κύριε Διευθυντά, έχει γίνει μια τρομερή παρεξήγηση.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Αγανακτισμένος) Εσύ τώρα τι θέλεις; Μήπως να μας πεις ότι εσύ το έκανες;

ΑΛΕΞΗΣ: Όχι, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο Παναγιώτης είναι αθώος.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Κι αυτό πώς το ξέρεις;

ΑΛΕΞΗΣ: Να, προηγουμένως τον κοροϊδεύαμε ότι είναι φοβητσιάρης. Ίσως γι’ αυτό ανέλαβε την ευθύνη. Για να μας αποδείξει ότι δεν είναι.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Μην τον ακούτε, κύριε Διευθυντά. Δεν ξέρει τι λέει. Μόνο φοβητσιάρης δεν είμαι. Και νομίζω ότι σήμερα το απέδειξα.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Προς τον Αλέξη) Έλα εδώ, νεαρέ μου. Πώς σε λένε;

(Ο Αλέξης πλησιάζει την έδρα)

ΑΛΕΞΗΣ: Μιχαηλίδης Αλέξανδρος.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Και πώς είσαι σίγουρος ότι ο Παναγιώτης είναι αθώος; Αυτό σημαίνει ότι γνωρίζεις τον πραγματικό ένοχο.

ΑΛΕΞΗΣ: Όχι, αλλά…

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Δεν έχει αλλά. Κάτι ξέρεις και δεν το λες.

ΑΛΕΞΗΣ: Μα σας είπα…

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Κοκκινίζει από θυμό) Μίλα, κακομαθημένε γιατί θα τιμωρηθείς αυστηρά. Ποιος το έκανε;; Πες μου ένα όνομα!!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Μα είναι ολοφάνερο πως πρόκειται για συνωμοσία! Δεν το βλέπετε, κύριε Διευθυντά; Προσπαθεί να καλύψει τον πραγματικό ένοχο! Από μένα δεν ξεφεύγει τίποτε! Αφού τους άκουσα! Μιλούσαν για δημοκρατία! Τι άλλες αποδείξεις θέλετε;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Προς τον Τρομάρα) Κύριε Τρομάρα, σταματήστε γιατί είμαι πολύ εκνευρισμένος…(Προς τον Αλέξη) Λοιπόν, περιμένω! Πες μου ποιος το έκανε!

ΑΛΕΞΗΣ: Πολύ καλά. Αφού έτσι θέλετε, θα μιλήσω! Εγώ το έκανα! Έναν ένοχο δεν ψάχνετε; Ε, λοιπόν εγώ είμαι.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Εξοργισμένος) Θα με τρελάνετε όλοι σας!! Λοιπόν, για τελευταία φορά, θέλω να μάθω ποιος το έκανε. Να μιλήσει μόνο ο πραγματικός ένοχος. Ακούω…Ποιος το έκανε;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ, ΕΛΠΙΔΑ, ΜΑΡΚΟΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΑΛΕΞΗΣ: (Όλοι μαζί) Εγώ!!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Σιγά ρε παιδιά, σιγά, μη πετάγεστε όλοι μαζί. Ένας ένας, μπείτε σε μια σειρά!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Πολύ καλά…Κύριε Τρομάρα, να τιμωρηθούν όλοι!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Επιτέλους! Όμως πρέπει να βάλουμε μια σειρά. Να δείξουμε τον πολιτισμό μας. Λοιπόν σήμερα δεν προλαβαίνω να σας δείρω όλους. Μερικοί θα περιμένετε μέχρι αύριο. (σκέφτεται για λίγο) Α, όχι! Αύριο δεν μπορώ! Έχω να δείρω τους δικούς μου μαθητές!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Προς την κυρία Αμαλία) Αυτή τη στιγμή έχουμε 5 ενόχους που ομολογούν. Πώς εξηγείτε αυτό το φαινόμενο κ. Αμαλία;

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: (Έχει χλωμιάσει)…δεν ξέρω…τι να πω…

(Ξαφνικά εμφανίζεται η πραγματική ένοχος, η Μαριάνθη)

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Σταματήστε, σταματήστε. Εγώ το έκανα κ. Διευθυντά. Μόνο εγώ και κανένας άλλος. Γι’ αυτό σας ζητώ συγγνώμη

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Ε, αυτό δεν είναι σχολείο, είναι ΤΡΕΛΟΚΟΜΕΙΟ.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Να την τιμωρήσουμε κι αυτήν, κ. Διευθυντά. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι…

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Προς τον Τρομάρα) Ε, σκάσε επιτέλους! Μας έπρηξες με τους αρχαίους Αιγύπτιους!

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Κύριε Διευθυντά, εμένα είπατε «σκάσε»;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Ναι, εσένα! Θα με αφήσεις να κάνω τη δουλειά μου;

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Πολύ καλά.

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Εγώ το έκανα, κύριε Διευθυντά. Λίγο πριν με στείλετε στο σπίτι μου. Το μόνο που ήθελα ήταν να δω τους βαθμούς μου. Συγχωρέστε με. Όμως την ώρα που κοιτούσα μου έπεσε η πορτοκαλάδα. Μετά μπήκατε εσείς. Θυμάστε που με ρωτήσατε γιατί τρέμω;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Και καλά, γιατί τόσες ώρες δεν είπες κουβέντα και άφησες τη συμμαθήτριά σου να αντιμετωπίζει την ποινή της αποβολής;

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Έφυγα στο σπίτι μου, κύριε Διευθυντά γιατί αρρώστησε ο παππούς μου. Τώρα όμως που γύρισα για να πάρω την τσάντα μου έμαθα ότι κατηγορείτε την Παπαγεωργίου για κάτι που έκανα εγώ. Δεν θα το άντεχε η συνείδησή μου αν δεν ομολογούσα την αλήθεια.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: (Σε αυστηρό τόνο) Λοιπόν κυρία Αμαλία, την άλλη φορά κοιτάξτε να έχετε ατράνταχτες αποδείξεις αν θέλετε να κατηγορήσετε κάποιο παιδί. Παραλίγο να τιμωρήσουμε ένα αθώο κορίτσι εξαιτίας σας. Εγώ φεύγω. Εσείς, συνεχίστε το μάθημα.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Δηλαδή κύριε Διευθυντά, δε θα δείρουμε κανέναν;

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Όχι, κύριε Τρομάρα. Δεν είμαστε αρχαίοι Αιγύπτιοι…

(Ο Διευθυντής με τον Τρομάρα φεύγουν)

(Οι μαθητές κάθονται στις θέσεις τους – η Μαριάνθη παραμένει όρθια)

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Τώρα, Μαριάνθη, τι να σου πω; Κανονικά θα έπρεπε να σε τιμωρήσω πολύ αυστηρά…Εξαιτίας σου κόντεψε να αποβληθεί μια μαθήτρια χωρίς να φταίει σε τίποτα! Όμως έδειξες μεταμέλεια και αυτό είναι προς τιμήν σου.

ΜΑΡΙΑΝΘΗ: Σας ζητώ συγγνώμη, κυρία…

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Εγώ είμαι που πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από την Αντιγόνη και τα υπόλοιπα παιδιά. (σκέφτεται λίγο και μετά απευθύνεται προς την Αντιγόνη)  Δε μου λες Αντιγόνη; Έχεις ακόμα μαζί σου το κασετόφωνο;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Βεβαίως, κυρία! Εδώ το έχω!

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Ωραία! Βάλε τότε ν’ ακούσουμε ξανά εκείνο το τραγούδι!

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Μα, κυρία, εσείς είπατε ότι δεν κάνει ν’ ακούμε τέτοια τραγούδια!

Κ. ΑΜΑΛΙΑ: Δεν πειράζει. Για σήμερα μπορούμε να κάνουμε μια εξαίρεση!

(Ακούγεται ξανά το τραγούδι των Ολύμπιανς «Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο». Οι μαθητές και η δασκάλα χορεύουν και τραγουδούν.)

ΤΕΛΟΣ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Την ώρα του τελευταίου τραγουδιού θα μπορούσε να εμφανιστεί ο Τρομάρας και, μόλις σταματήσουν όλοι φοβισμένοι, να πει: «Ακούς εκεί να μου πει εμένα σκάσε! Θα μου το πληρώσει αυτό».
Ύστερα φεύγει και τα παιδιά συνεχίζουν το τραγούδι και συγχρόνως γίνεται η υπόκλιση των ηθοποιών.

 

24 Responses to Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ χιουμοριστικό νοσταλγικό θεατρικό για το τέλος της χρονιάς

  1. Ο/Η Δημήτριος Στεργίου ΠΕ19 λέει:

    Γειά σας μπορούμε να το ανεβάσουμε φωνητικά στο european school radio? Nομίζω έχετε ξανακούσει γιάυτό. Και ποιά ονόματα θέλετε ν’αναφέρουμε;

    • Ο/Η Θωμάς λέει:

      Μπορείτε να αναφέρετε το όνομά μου: Θωμάς Μενεξές ή απλώς το όνομα της ιστοσελίδας.
      Καλή επιτυχία.

      • Ο/Η Δημήτριος Στεργίου ΠΕ19 λέει:

        Ευχαριστούμε. Mπορείτε να ακούσετε το 1ο μέρος αύριο 5/4 11:30 το πρωϊ.

  2. Ο/Η Δημήτριος Στεργίου ΠΕ19 λέει:

    Τώρα μπορείτε να ακούσετε και το 2ο μέρος στις 3/5 11:30 το πρωϊ.(καθυστέρησε λόγω εορτών) και ευχαριστούμε για την κατανόηση για τυχόν αδυναμίες.

  3. Ο/Η Tasia λέει:

    Καλημέρα σας, το σχολείο ελληνικής γλώσσας του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού Ιταλίας θα ανεβάσει αυτό το κείμενο για το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς. Θα αναφέρουμε το όνομά σας και την ιστοσελίδα σας όπως συμβουλέψατε στον κο Στεργίου. Στην θεατρική παράσταση παίζουν μικρά παιδιά ηλικίας από 40 έως 60 χρονών και αυτή είναι η ιδιαιτερότητά της! Σας ευχαριστούμε πολύ για την παραχώρηση του κειμένου σας.
    Με φιλικούς χαιρετισμούς,
    ΕΙΠ Ιταλίας

    • Ο/Η Θωμάς λέει:

      Σας εύχομαι καλή επιτυχία! Από το χιουμοριστικό ύφος του σχολίου σας μπορώ να προβλέψω ότι η παράστασή σας θα είναι εξαιρετική!

      • Ο/Η ΕΙΠ ΙΤΑΛΙΑΣ/ ΤΑΣΙΑ λέει:

        Κύριε Μενεξέ καλημέρα σας,
        είμαι και πάλι η Τασία η δασκάλα του ΕΙΠ ιταλίας και θα ήθελα εκτός από το να σας ευχαριστήσω για άλλη μια φορά,να σας παρακαλέσω αν ήταν δυνατόν να μας στέλνατε δυο λόγια για το άτομό σας ούτως ώστε να μπορέσουμε να τα ανακοινώσουμε με μεγάλη μας τιμή την ημέρα της παράστασης στο πολυαγαπημένο μας ιταλοελληνικό κοινό
        Σας ευχαριστώ
        Με φιλικούς χαιρετισμούς
        ΕΙΠ Ιταλίας

  4. Ο/Η Θωμάς λέει:

    Σας έστειλα ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα. Αν δεν το παραλάβατε, παρακαλώ ενημερώστε με.

  5. Ο/Η βασιλείου κωνσταντίνα λέει:

    Κύριε Μενεξέ, σας ευχαριστούμε για το χρήσιμο υλικό.θα θέλαμε να το χρησιμοποιήσουμε στα πλαίσια του project της β γυμνασίου με θέμα: » το σχολείο μέσα από την τέχνη του θεάτρου» προκειμένου να το μελε΄τησουν και να το σχολιάσουν οι μαθητές..

  6. Ο/Η βασιλείου κωνσταντίνα λέει:

    παρέλειψα να αναφέρω ότι ειμαι καθηγήτρια στο 59ο Γυμνάσιο Αθηνών

    • Ο/Η Θωμάς λέει:

      Αγαπητή συνάδελφε, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το θεατρικό μου για το πρότζεκτ σας. Ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο.

  7. Ο/Η βασιλείου κωνσταντίνα λέει:

    ευχαριστώ…θα σας ανατροφοδοτήσω με τις εντυπώσεις των μαθητών!καλό βράδυ

  8. Καλησπέρα κύριε Μενεξέ. Σας γράφω από τη Θεσσαλονίκη. Είμαστε δασκάλες των Στ1 και Στ2 του 3ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης. Τα ειλικρινή μας συγχαρητήρια για την υπέροχη δουλειά σας. Κάνοντας μια έρευνα στο διαδίκτυο ανακαλύψαμε την καταπληκτική σας ιστοσελίδα. Διαβάσαμε στα αγαπημένα μας ζουζούνια τα θεατρικά «ο κατάλογος» και «ο ζωντανός υπολογιστής». Τα παιδιά μας μετά το τέλος της ανάγνωσης των θεατρικών χειροκρότησαν με την ψυχή τους. Σας παρακαλούμε θερμά και από τη δική μας πλευρά και εκ μέρους των μαθητών να μας επιτρέψετε να ανεβάσουμε τα δυο θεατρικά, ένα κάθε τμήμα, στο τέλος της σχολικής χρονιάς.
    Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων
    Μάρθα Πατλάκουτζα
    Ελένη Δάντση

  9. Ο/Η ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ λέει:

    Κύριε Μενεξέ,
    ονομάζομαι Ειρήνη Λασκαρίδου και υπηρετώ στο 10ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Δημητρίου. Οι συνάδελφοί μου κι εγώ διαβάσαμε τη δουλειά σας και την θεωρούμε εξαιρετική. Ως υπεύθυνη των πολιτιστικών του σχολείου θα ήθελα να σας ζητήσω την άδεια να ανεβάσουμε κάποιο από τα θεατρικά σας: «ο Κατάλογος», «ο Ζωντανός Υπολογιστής» για την Στ΄ τάξη και «Χωρίς Αλάτι» για τη Β΄. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

  10. Ο/Η Καπερώνης Γιώργος Εκπαιδευτικός λέει:

    Συνάδελφε κ. Μενεξέ,
    Θα επιθυμούσα να ανεβάσω τον «κατάλογο» με τη λήξη της σχολικής χρονιάς, σε σχολείο της Λάρισας. Αν έχετε το χρόνο θα επιθυμούσα να σας γνωρίσω λεπτομέρειες μέσω email.
    Σας παρακαλώ να μου το γνωστοποιήσετε.
    Γιώργος

  11. Ο/Η Ρεντούμη Παναγιώτα λέει:

    Ονομάζομαι Ρεντούμη Παναγιώτα και θέλω να μου δώσετε την άδειά σας να παρουσιάσω σε θεατρική παράσταση που θα γίνει στο τέλος του σχολικού έτους το έργο σας «Ο κατάλογος¨» Ευχαριστώ πολύ

  12. Ο/Η dvasso146 λέει:

    geia sas eine teleio ego eimai mia simathitrias ekti taksis ki tha pos stin kiria mas na to peksoume auto einai teleio bravo sas

  13. Ο/Η dvasso146 λέει:

    tha to kanoume geia tin teliki giorti sas euxaristoume kali idea

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s