Το τέλος της αθωότητας

Αποσπάσματα από διάλεξη που έδωσε η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ στις 24/3/2007 στον κινηματογράφο Ολύμπιον, στα πλαίσια του 9ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με θέμα την Κλονισμένη Αθωότητα:

«Αθωότητα σημαίνει εμπιστοσύνη στον άλλο, όποιος και αν είναι αυτός, αλλά και εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Η αθωότητα κλονίζεται από την κατάχρηση εμπιστοσύνης. Το παιδί σήμερα δεν έχει εμπιστοσύνη σε αυτούς που ασκούν πάνω του εξουσία και αυτοί είναι οι γονείς, οι δάσκαλοι ακόμα και οι ιερείς. Και αυτά τα σημάδια του κλονισμού μένουν ανεξίτηλα πάνω του, όπως ένα λάστιχο που το τραβάς και δεν επανέρχεται στην προηγούμενη κατάστασή του».
(…)
«Στις πόλεις κατοικεί σήμερα ο μισός και πλέον πληθυσμός του πλανήτη. Το κλίμα που κυριαρχεί πλέον στις μεγαλουπόλεις είναι κυρίως αυτό της ανασφάλειας και της καχυποψίας. Πλέον η πόλη έχει καταντήσει ένα άντρο κινδύνων. Εκεί γνωρίζει άνθιση η φτώχεια και η μιζέρια με αποτέλεσμα να έχουμε έναν νεοφανή όρο: τον τέταρτο κόσμο στον οποίο περιλαμβάνονται οι φτωχοί και μίζεροι των ανεπτυγμένων κοινωνιών», επεσήμανε η κ. Αρβελέρ. Και πρόσθεσε: «Χάνουμε την ταυτότητα της καθημερινότητάς μας και όχι την εθνική μας ταυτότητα. Αλλάζει δηλαδή αυτό που τρώμε, αυτό που φοράμε και η διασκέδασή μας» .
(…)
«Η διαβίωση των παιδιών με παρέες μηχανές, στο σπίτι μιας μονοπυρηνικής οικογένειας χωρίς γιαγιά και παππού δημιουργεί τα λεγόμενα key children δηλαδή τα παιδιά που έχουν κρεμασμένα στο λαιμό ένα κλειδί ώστε να μπορέσουν να βρουν αλλού τη νέα τους γιαγιά, όπως π.χ. στην τηλεόραση», είπε η κ. Αρβελέρ και ανέφερε ακόμη ένα φαινόμενο εξατομίκευσης, το γεμάτο ψυγείο που ανοίγει το παιδί για να βρει ότι θέλει και το οποίο έχει αντικαταστήσει πλέον το οικογενειακό τραπέζι.
«Ολα αυτά τα φαινόμενα οδηγούν σε συγκρούσεις μέσα στο ίδιο το σπίτι της οικογένειας και αυτές αφορούν κυρίως σε συγκρούσεις γενεών και συγκρούσεις μεταξύ αδελφών. Η νέα αυτή κατάσταση αποπροσανατολίζει τα παιδιά από την οικογένεια με αποτέλεσμα τα παιδιά να έχουν τεράστιες δυσκολίες στο σχολείο. Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι τα παιδιά αποδίδουν καλύτερα όταν ασχολούνται μαζί τους οι γονείς και δεν αλλάζουν συνεχώς φροντιστές. Το 17% των παιδιών των παρισινών προαστίων θεωρούνται αναλφάβητα με την έννοια ότι δεν γνωρίζουν σε μια πρόταση ποιο είναι το ρήμα, το αντικείμενο και το υποκείμενο. Επομένως δεν μπορούν να ενταχθούν στην κοινωνία , στρέφονται στη βία και αυτό είναι το τέλος της αθωότητας. Η βία είναι η δύναμη των αδυνάτων», τόνισε η κ. Αρβελέρ.
Στη συνέχεια μίλησε για ένα νέο είδος αναλφαβητισμού που τα επηρεάζει άμεσα τα παιδιά. «Πρέπει να μιλάμε στα παιδιά με σωστό λόγο, μητρική γλώσσα. Δεν μιλάμε σήμερα στα παιδιά με αποτέλεσμα αυτά να καταφεύγουν πολλές φορές στην εικονική πραγματικότητα. Εκεί το παιδί γίνεται ενήλικας και ο ενήλικας, παιδί με όλα τα αρνητικά συνεπαγόμενα. Υπάρχει μια εικονοκρατία χωρίς κανείς να ξέρει τη γραμματική και το συντακτικό των εικόνων. Πέφτουν αμέτρητες εικόνες στο σπίτι χωρίς να μπορούν τα παιδιά να τις διαβάσουν» είπε η κ. Αρβελέρ.

περισσότερα για τη διάλεξη της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ στο:
http://www.filmfestival.gr/docfestival/2007/index.php?page=newsdetails&ln=gr&box=news&id=159

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s